Bł. Honorat Koźmiński

Patron wyboru drogi życiowej

2012-01-30T23:08:00.000+01:00

Niedawno dzwoniła, że zerwała z chłopakiem, bo się upił na Sylwestra. Zepsuł jej imprezę, bo musiała go holować do domu pijanego, sam nie był w stanie wrócić. Inny chłopak jej pomógł go odprowadzić. Ten drugi zachował się tak, jak chciała, był opiekuńczy i pomocny. Ale choć dawał jej znaki, że się mu podoba, to ona wystraszona nic nie odpowiedziała, a potem płakała, że jest sama i nie może znaleźć męża, a wszystkie chłopy są do niczego. A gniew nic nie pomoże, trzeba na nowo się podnieść i szukać odwagi w sobie, aby nową relację podjąć i nową nadzieją się napełnić.

Powyższy obrazek ukazuje mały wycineczek tych dylematów, które snują się po sercach ludzkich. Szukają młodzi swego miejsca w świecie i nie wiedzą jak je znaleźć. Szukają siebie wzajemnie, a nie mogą znaleźć. A jeżeli źle wybiorę, co będzie?

Wybór małżeństwa zawsze jest wyborem dobra, ale dobrze jest mieć przekonanie, że ten, który staje się mężem, albo ta, która staje się żoną, to właśnie osoba, dar Boga, który prowadzi do świętości. A w tej perspektywie, właściwie każdy wybór jest dobry. Ważne jest poznać prawdę, a tę poznaje się przez czystość serca i czystość relacji. Gniew i namiętność nie prowadzą do poznania siebie w prawdzie.

Jeszcze trudniej jest poświęcić się dla królestwa Bożego w Zakonie. Życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości, wydaje się nie do przyjęcia, a jednak wciąż wraca propozycja klauzury, życia czynnego habitowego i bezhabitowego. Jeśli go nie pociągnie Ojciec, nie przyjdzie, nie podejmie, ale również jeśli go pociągnie Ojciec, to ona może nie przyjść, nie podjąć.

Patronem tych dylematów i decyzji jest bł. Honorat, warto modlić się do niego. On zainicjował życie kapucyńskiej klauzury żeńskiej na ziemi polskiej.Dzięki niemu powstały mniszki Klaryski - Kapucynki. Wspólnota, licząca dzisiaj 6 klasztorków, gdzie trwa liturgia, medytacja i wspólnota.

W klasztorze zakroczymskim 12 sierpnia 1865 pisał do sióstr:
2 Przez tyle lat byłyście dla mnie zachętą i pobudką do tylu prac i posług duchownych i teraz zachęcać mnie nie przestajecie. 3 Wasz zapał i wierność w służbie Bożej, na które tak długo z bliska patrzyłem, utrzymywały mnie na służbie Waszej. Ten sam zapał i wierność, o których dziś słyszę już tylko z daleka, nadal do służenia wam mnie pobudza .
4 Od pierwszych lat mego kapłaństwa, owszem jeszcze przedtem, kiedym Was nie znał jeszcze, ani Matki waszej, już P[an] Jezus duchowne stosunki między nami zawiązał.
5 Wyście pierwsze podniosły we mnie upadłego ducha i napełniły duchowną pociechą zbolałe serce moje i zachęciły do pracy dla dusz zbawienia.
6 Gdy bowiem P[an] Bóg z nieprzebranego miłosierdzia swego do służby mnie swojej powoływał, taki mnie się ten świat dalekim od Boga wydawał, że ani miałem nadziei, żeby można dziś było w jakimś sercu iskrę miłości Boskiej rozniecić .
7 W pierwszych latach zakonnego życia, gdym się rozczytał w dziwnym żywocie serafickiego Ojca naszego i Jego świętych towarzyszy, gdym lepiej poznał tego ducha, którym on ówczesny świat ożywił, jak z jednej strony czułem rosnące moje serce z radości i wdzięczności ku miłosiernemu Bogu, że mnie takiego Ojca synem uczynił; [tak] z drugiej czułem to serce przygniecione tą myślą, że to są rzeczy przeszłe niepowrotnie, o których zaledwie marzyć i które podziwiać tylko można, ale nie naśladować, ani można mieć nadziei je oglądać. 8 Dopiero gdy P[an] Bóg wasze ubogie Zgromadzenie zawiązał, a mnie do posługi Waszej przeznaczył, gdym ujrzał tyle dusz zbiegających się zewsząd, które zachęcone Waszym przykładem pragnęły całym sercem poświęcać się Bogu i naśladować Waszego ubogiego, ostrego i wzgardzonego żywota, które spragnione miłości Boskiej pragnęły rozgrzać swoje serca przy tym ognisku, jaki P[an] Bóg w waszym domu zapalił dopiero wtedy przekonałem się, że ręka Pańska nie krótsza dziś jak dawniej i że dary Jego duchowne nadzwyczajne nie mniej obfite jak innych czasów w świętych sługach Pańskich.
9 Widząc w Was wskrzeszonego ducha Franciszka Świętego poznałem, że i dziś są dusze, co umieją kochać P[ana] Boga w doskonały sposób, i gotowe do wszystkich dla Niego poświęceń i obudziła się stąd w sercu moim ta błoga nadzieja, że P[an] Jezus ma jakieś zbawienne zamiary względem nas, kiedy na nowo tego ducha między nami wskrzesza. 10 Waszych heroicznych cnót przykłady były pobudką do upokorzenia i uwielbiania dobroci Boskiej, Wasze modlitwy były mi jedyną pomocą we wszystkich pracach duchownych i zachęcały mnie coraz więcej do służenia Wam z pociechą. 11 Mam sobie też to za niemałą łaskę od Boga, że mi pozwolił tyle lat Wam służyć, patrzeć na tyle cudów swego miłosierdzia, na ten prędki wzrost i w liczbie, i w duchu tego Zgromadzenia, i być świadkiem wierności Waszej i męstwa w znoszeniu różnych trudności, i ciężkich walk wewnętrznych, jakich Wam P[an] Bóg nie szczędził. 12 I tym większą miałem stąd pociechę, że do tego wyraźnie wskazówką woli Bożej byłem pociągany, bo mnie nie tylko P[an] Bóg na modlitwach i na rekolekcjach przez wewnętrzne natchnienia i rady drugich do tego zachęcał, ale też i przewodnicy mej duszy , i przełożeni, i Najwyższa władza moja zakonna jak najwyraźniej i najmocniej w tym utwierdzała, dlatego też nieraz mi były i wszystkie trudy, i prace, i wszystkie przykrości, upokorzenia i prześladowania jakie z tego względu często mnie spotykało, bo oprócz wielkich owoców i pociech duchownych, jakie miałem z Was, uspokojeniem moim było przekonanie o pełnieniu woli Boskiej. 13I jestem przekonany, że nie mogłem pożyteczniej czasu swego użyć na chwałę Bożą, jak służąc Wam, a przez Was całemu krajowi, Kościołowi i samemu Bogu.

2011-12-24T22:00:00.001+01:00

W dzień Bożego Narodzenia niech Wiara zagości, Nadzieja rozgości, a Miłość ugości Pana w sercach naszych

Miłosierdzie i służba

2011-12-17T21:47:00.000+01:00

V rok Nowenny 16 XII 2011 - 16 XII 2012 pod patronatem Zgromadzenia Sług Jezusa i Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących rozpoczął się w Nowym Mieście nad Pilicą. Wydany został również Przewodnik na ten czas dla wszystkich Zgromadzeń Rodziny Honorackiej.

Miłość nie może obejść się bez Ofiary

2011-12-17T19:31:00.003+01:00

Kolejny dzień skupienia z bł. Honoratem za nami. Dzień poprzedzający IV niedzielę adwentu, a jednocześnie dzień po 16 grudnia, czyli dniu spotkania w Nowym Mieście Rodziny Honorackiej. Jednocześnie w tym dniu Siostry Kapucynki wybierały w Brwinowie nowy zarząd domu. Wszystkie te wydarzenia, a szczególnie sam temat niemożliwości miłości bez ofiary wskazuje na pewną zasadę życia codziennego, które otwarte jest na nowe wezwania.

Czasem, aby pojechać na dzień skupienia trzeba się oderwać od codzienności. Miłość bez Ofiary tego nie potrafi. Raczej wiąże ze sobą wielkie trudności, aby nie móc złożyć ofiarę z czegoś co przeszkadza pojechać. Pojechać, czy nie pojechać? Codzienność w domu, czy wyjazd na dzień skupienia? Jasełka z dziećmi, czy dzień skupienia? Próba chóru, czy rekolekcje? Gdy w coś się angażujemy to w naturalny sposób to kochamy, a jeśli kochamy miłością bez ofiary, to wtedy nie możemy się od tego oderwać, bo okazuje się tak naturalna miłość przynosi nam szczęście. Wyjście z domy, a nie ucieczka, jest pewna formą ofiary wzbogacającej miłość do tych, których kochamy, bowiem dzięki temu oni mogą się rozwijać.

Założyciel Felicjanek

2011-12-17T19:18:00.001+01:00

BŁ. HONORAT KOŹMIŃSKI ZAŁOŻYCIELEMFELICJANEK

1. W MuzeumWarszawskiej Prowincji Kapucynów w Zakroczymiu przechowywane jest podpisanewłasnoręcznie przez św. Piusa X błogosławieństwoz okazji 50-lecia założenia Zgromadzenia Sióstr św. Feliksa (1855-1905), o które dla jegozałożyciela prosiła Matka Generalna Zgromadzenia Maria Magdalena Borowska. Zawiera ono następującąprośbę Matki Magdaleny Borowskiej do papieża Piusa X:

„Soror Maria Magdalena MaterGeneralis Congregationis Sororum Sancti Felicis, Tertii Ordinis S.P. Francisci,ad pedes Sanctitatis Vestrae provoluta, humiliter petit, in occasionequinquagesimi anniversarii fundationis praedictae Congregationis, ApostolicamBenedictionem pro ipsomet Fundatore ejusdem, venerando P. Honorato OrdinisMinorum Capuccinorum, ex provincia Poloniae, qui jam aetate et infirmitatibusprovectus, per totam vitam ad salutem animarum et ad diffusionem regni ChristiJesu promovendam sese dedicavit. Et Deus etc.”.

2. W aktach procesubeatyfikacyjnego o. Honorat z Białej Podlaskiej jest wyraźnie przedstawianyjako założyciel Zgromadzenia Sióstr św. Feliksa z Catalicio; „Per idem tempus(1855) primam suarum Congregationum fundavit, scilicet Congregationem Sororum asancto Felice de Cantalicio; cuius confundatrix, Serva Dei Angela Truszkowska,P. Honoratum habuit spiritualem directorem”[1].

Felicjanki są wpowyższych aktach procesowych wymienione na pierwszym miejscu wśród 26zgromadzeń, które założył Sługa Boży o. Honorat z Białej Podlaskiej:„Congregationes a Servo Dei Honorato a Biala Podlaska, in saec. Venceslao Koźminski, O. F. M.Cap., fundatae

A. Congregationes nuncexistentes:

1. CongregatioSororum S. Felicis a Cantalicio III Ordinis S. P. Francisci (Felicjanki). Annusfundationis: 21.XI.1855”[2].

3. Obrazek jubileuszowy O. Honoratajako Fundatora swego Zgromadzenia umieściły siostry felicjanki w wydaniu Pamiętnika ZgromadzeniaSióstr Felicyanek,Kraków 1912.

Jest ponadto wiele innych świadectwdowodzących, że bł. Honorat założył, razem z bł. Maria Angelą, Zgromadzenia Sióstr św. Feliksa zKantalicjo.

[1] Congregatio pro Causis Sanctorum, CanonizationisServi Dei Honorati a Biala Podlaska..., Positiosuper virtutibus, 7, Positio super scriptis, Roma 1986, s. 3. Oczywiście Matka Maria Angela Truszkowska zostałabeatyfikowana jako Założycielka, a nie współzałożycielka Zgromadzenia Sióstrśw. Feliksa z Cantalicio.

[2] Congregatio pro Causis Sanctorum, CanonizationisServi Dei Honorati a Biala Podlaska..., Positiosuper virtutibus, 7, Positio super scriptis, Roma 1986, s. 9.

jeden kwietniowy dzień

2011-04-24T17:04:00.000+02:00

ZROZUMIEĆ MIŁOŚĆ PANA JEZUSA

Wielokrotnie i na różne sposoby człowiek próbuje przezywać dany mu czas. Gdy przychodzi wolny czas wtedy wielu idzie do ogromnego sklepu, pooglądać bardziej niż coś kupić, niektórzy chodzą do kina, teatru, muzeum, inni jadą w góry, do lasu, albo wyprawiają się rowerem, pieszo lub konno. Pracują i odpoczywają, biegają i ciągle nie mogą odpocząć, a najlepiej, żeby im ktoś zorganizował czas, bo sami często nie potrafią. Wielu staje się więźniami ekranu, albo przeszukiwania sieci, często zatrzymują się w śmietnisku idei gnijącej, albo obrazków brudnych przeżyć i głupiej ciekawości.

Czy w takim kontekście warto coś pisać o jednym dniu w miesiącu, któremu towarzyszy człowiek święty, żyjący w niebie, ale przemawiający poprzez zapis swego życia w czasie? On przecież choć żył wcześniej, to jednak może pokazać swoim życiem jak bardzo cenny jest czas. Mija i nie wraca, a przeżycia wołają: naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy zdobyli mądrość serca.

Kiedy wieczorem w piątek przyjeżdżają ludzie do naszego domu w Zakroczymiu w liczbie 20-30, choć ciągle pamiętam czas, gdy przyjechała jedna osoba, to widzę, że potrzeba owego jednego dnia obcowania ze światłem Bożym jest bardzo mocna w człowieku. Zostawić pracę, wyjechać z miasta, zrezygnować z różnorakich propozycji coraz lepiej zorganizowanego świata rozrywki, wydaje się to wielu baaardzo trudne i niezrozumiałe. Tymczasem już sam początek jest zaskakujący: spowiedź, adoracja najświętszego sakramentu, pozwala zrozumieć miłość Pana Jezusa. A to zrozumienie zapoczątkowane księgą teraźniejszości, zostaje pogłębione konferencjami i badaniem Pisma świętego. Celebracja Eucharystii, choć prosta i zwyczajna, to jednak umacnia ów pierwotny płomień, który powstaje w sercu człowieka, gdy rozważa słowo Boże prowadzony przez Chrystusa. Słuchanie Mojżesz i Proroków budzi wiarę, daje spojrzenie, które przynosi pociechę, nie tanią i pustą, ale pełnowartościową życiodajną, która ma swoje potwierdzenie w historii zbawienia.

Mocnym też światłem są teksty bł. Honorata, które pokazują wiele spraw w nowy sposób jeśli je umieścić w kontekście słuchania Mojżesz i Proroków, a szczególnie w żarze płonącego serca. Problemy wydawałoby się nas niedotyczące, a jednak ich rozwiązania mają w sobie mądrość, która jest w stanie pouczyć każdego.

Tym razem spotkanie w grupach było niejako naprędce, bo głos wzywał do gdańskiej parafii, choć dawał możliwość usłyszenia także nowych i starych rzeczy, które wzbogacają i umacniają w wierze tego kto pokornie słucha.

Plan dnia skupienia

2011-03-04T12:15:00.001+01:00

IV rok Nowenny: WSPÓLNOTA I KOŚCIÓŁDzień skupienia z bł. Honoratem
Wszystkim okazywać miłość
12 marca 2011 r.
prowadzi br.Juliusz Pyrek OFMCap

Możliwość przyjazdu w piątek

Piątek, 11 marca
18⁰⁰ - Nieszpory i Godzina Czytań
18³⁰ - Kolacja
19³⁰ - Adoracja Najświętszego Sakramentu
          Możliwość spowiedzi
20⁴⁵ - Kompleta
          Błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem

Sobota, 12 marca
9³⁰ – Konferencja I
11³⁰ – EUCHARYSTIA z Modlitwą południową
          Wspólnie z organizatorami Pieszej Pielgrzymki Honorackiej
12³⁰ – Obiad
14³⁰ – Konferencja II
15⁰⁰ - Lektura pism bł. Honorata
         Adoracja Najśw. Sakramentu
17³⁰ - Błogosławieństwo Najśw. Sakramentem
18⁰⁰ – Nieszpory, Godzina czytań
18³⁰ – Kolacja
19³⁰ - Dzielenie się słowem Bożym
20⁴⁵ – Kompleta

Możliwość noclegu i pozostania na niedzielę

Niedziela, 13 marca
7⁰⁰ - EUCHARYSTIA z Jutrznią
           Śniadanie
9⁰⁰ - Możliwość rozmów indywidualnych
12²⁰ - Modlitwa w ciągu dnia
12³⁰ - Obiad

Dzień skupienia z bł. Honoratem

2011-03-04T12:07:00.001+01:00

Mroźny, zimowy dzień, który nie potwierdza globalnego ocieplenia, a raczej zachęca do chwalenia Boga poprzez śnieg i mróz i zimno, rozpoczął się dobrze. Piątek, po południu było już kilka osób, gotowych do skupienia się na sprawach ducha. [Czy zimno i mróz przeszkadza w skupieniu, czy raczej otrzeźwia i wzywa do zastanowienia?]. Przewodnikiem spotkania był bł. Honorat Koźmiński OFMCap. Tego wieczoru poza spotkanie z jego braćmi nie było żadnych wielkich wydarzeń. Przy najmniej tak się wydaje gdy patrzy się na program dnia. Cóż może być nadzwyczajnego w zwyczajnej adoracji Najświętszego Sakramentu, w miejscu gdzie Honorat, żył 27 lat, zakładając prawie wszystkie zgromadzenia...? Adoracja przecież ważna jest w każdym miejscu, gdzie obecny jest Pan. Gdy jadę samochodem i widzę kościół parafialny, odmawiam tradycyjna modlitwę franciszkańską [Wielbimy Cię], jest to także adoracja, albo gdy wchodzę do kościoła, którego nie znam i modlę się do znanego mi Boga, ale w nieznanym miejscu, to także jest adoracja.Jednak w tym miejscu, w kaplicy CDH, ukryta obecność bł. Honorata, nadaje jej niecodzienny charakter. Adoracja znanego Boga z pomocą ukrytego i szukającego wzgardy brata, to coś nowego, niespotykanego, niesłychanego. Doznając wzgardy wchodzić w adorację...? Czyż odczucie wzgardy może być punktem wyjścia do adoracji Najwyższego? A może to miejsce wzgardy jest najbardziej właściwe do adoracji tego, który poddał się swoje życie wzgardzie ludzi...?

Następny dzień był poświęcony tematowi "Duch wieje tam gdzie chce". Medytacja tekstu biblijnego, wsłuchiwanie się w eucharystyczną ofiarę Pana, Konferencje dotyczące darów Ducha Świętego i Jego uświęcającego działania, to światło wspaniałe i pełne, doświadczenie miłości i mocy. Wieczorem dzielenie się tym co przeżyliśmy, a okazuje się, że Pan Bóg w tej zakroczymskiej ciszy działa z właściwą sobie skromnością i mocą. Następnego dnia można było jeszcze porozmawiać z braćmi, którzy towarzyszyli nam do końca.

Dni skupienia są dla wszystkich, nie tylko dla tych, którzy należą do Rodziny Honorackiej. Można przyjechać na kilka godzin, aby przeżyć chwilę modlitwy i zastanowienia. Dlatego trwa cały weekend, aby otworzyć ten dzień dla tych, którzy chcą się skupić na szukaniu Boga. Nocleg jest możliwy, jedzenie dobre, a atmosfera rodzinna.

Co miesiąc będę organizowane te spotkania, a więc można je zaplanować, zgodnie z grafikiem umieszczonym na stronie CDH.(http://www.cdh.ofmcap.pl/news.php).

Godło druga wersja

2010-12-19T20:35:00.000+01:00

Ładniejsza jest druga wersja i wydaje się bardziej zrozumiała, bo wiadomo, kto jest centrum i ogniskiem jednoczącym Kościoła i Wspólnoty.

Ważne spotkanie w Nowym Mieście

2010-12-16T12:04:00.002+01:00

Dzisiaj Rodzina Honoracka spotyka się w Nowym Mieście nad Pilicą przy grobie Błogosławionego, aby rozpocząć, zainaugurować IV rok Wielkiej Nowenny przygotowującej całą rodzinę do setnej rocznicy śmierci kapucyńskiego Patriarchy. Tematem tego rocznym jest "Wspólnota i Kościół". Uczestnicy trwając na modlitwie i adoracji rozpoczynają roczną formację do życia w Kościele, z Kościołem i dla Kościoła. Patronat nad rokiem mają siostry Imienia Jezus. Niedługo opublikują stronę IV roku Nowenny: http://www.marylki.org.pl/nowenna/.

Metryka chrztu bł. Honorata

2010-12-14T14:27:00.002+01:00

Metryka chrztu Florentyna, Wacława, Jana, Stefana Koźmińskiego czyli bł. Honorata z Białej

Akta urodzeń od roku 1826 do 1837
archiwum parafii św. Anny w Białej Podlaskiej

Nr księgi 19

Strony 162-163

Rok 1829
Na marginesie: Nr 62 Florentyn, Wacław, Jan, Stefan Koźmiński z Białej

Działo się to w mieście Białej, dnia osiemnastego października tysiąc osiemset dwudziestego dziewiątego roku o godzinie wpół do pierwszej po południu. [Ks. Tomasz Radziszewski Wikariusz Kościoła Bialskiego].
Stawił się Wielmożny Stefan Koźmiński Budowniczy obwodu Bialskiego lat czterdzieści trzy mający, w Białej zamieszkały, w obecności Wielmożnych Księdza Bartłomieja Radziszewskiego Kanonika Katedry Podlaskiej, Dziekana i Proboszcza Bialskiego lat pięćdziesiąt dwa, i Jana Sadowskiego prezydenta miasta Białej lat czterdzieści dwa mających, obydwóch w Białej zamieszkałych – i okazał nam Dziecię płci męskiej urodzone w Białej dnia szesnastego miesiąca i roku bieżących o godzinie czwartej po południu w domu pod numerem dwieście osiemdziesiąt trzy, z Jego Małżonki Wielmożnej Alexandry z Kahlów lat dwadzieścia dwa mającej. Dziecięciu temu na Chrzcie świętym w dniu dzisiejszym odbytym nadane zostały Imiona: Florentyn, Wacław, Jan, Stefan – a rodzicami chrzestnymi byli wyżej wspomniani Wielmożni: Ksiądz Bartłomiej Radziszewski Kanonik podlaski i Eleonora Dembczyńska prezydentowa Miasta Rządowego Ostrowa – Jan Dembczyński prezydent Miasta Ostrowa i Eleonora Koźmińska panna. Akt ten stawającemu i świadkom przeczytany, przez nas, stawającego i świadków podpisany został.
– Ks. Tomasz Radziszewski Wikariusz Kościoła Bialskiego.

Podpisy: Stephan Koźmiński
X. B. Radziszewski
Jan Sadowski

Wspomnienie Bł. Honorata

2010-10-06T15:15:00.002+02:00

Na czym polega świetność Kościoła? - pyta w jednym dziełku bł. Honorat. Od razu robi rozróżnienie, że świetność można rozumieć na dwa sposoby: z jednej strony jako świetność zewnętrzną, a z drugiej jako świetność wewnętrzną.

Zewnętrzna polega na tym, że Kościół ma wpływ na naukę, politykę, gospodarkę, literaturę i sztukę, a także na codzienne życie społeczności. Tego właśnie boją się współcześni antyklerykałowie, ale również tego bronią klerykałowie, wyobrażając sobie, że znikną problemy ludzkie, gdy ludzie Kościoła będą mieli wpływ na wszystko. Tymczasem ten wpływ był zawsze zapośredniczony przez posłuszeństwo nauce Chrystusa. Gdy ludzie przyjmowali naukę Chrystusa, to słuchali Kościoła, a w ten sposób zmieniały się układy społeczne i obyczaje. Epoka Konstantyńska, czyli od 314 roku do 1914, była czasem, zewnętrznej świetności Kościoła, choć jej ruina zaczynała się w czasie reformacji, rewolucji francuskiej i pojawienie się ateizmu.

Druga świetność to świetność wewnętrzna, oparta o życie duchowe chrześcijan. Świadectwo męczenników, wielkich doktorów, wytrwałych świętych rad ewangelicznych, to prawdziwa i stała świetność Kościoła.

W tym kontekście można zapytać na czym polega świetność Rodziny Honorackiej?
Każda instytucja Kościoła ma swoją świetność wewnętrzną i zewnętrzną. Gdy czytamy opracowania historyczne, to często dotykamy owej świetności zewnętrznej. Nauczeni z tych podręczników historii takiego patrzenia widzimy jednocześnie wiele braków współczesnej zewnętrznej działalności Rodziny Honorackiej.
Jednak pojawienie się coraz to nowych opracowań życia sług Bożych, najpierw samego Honorata, potem bł. Marii Angeli, bł. Sancji, bł. Teresy, czy Anieli Róży, Hilarii, czy innych, które świadczą o świetności wewnętrznej Rodziny Honorackiej. Wystarczy rozczytać się trochę w rożnych pamiętnikach życia duchowego, a zobaczymy wewnętrzną pracę nad budowla, której nie widać.
Oba spojrzenia są nam potrzebne, bo jedno bez drugiego nie osiąga swego celu. Niech więc bł. Honorat, który w trudnych warunkach rozbiorów prowadził pracę nad budową nowego domu Bożego w każdej osobie i wspólnocie, pomoże nam podjąć tę samą pracę.

Przez łaskę uczestniczymy w piękności Bożej.

2010-05-31T13:58:00.001+02:00

Piękność jest głównym przedmiotem i pobudką każdej miłości. Jeżeli więc Bóg kocha nas miłością niewysłowioną, możemy stąd zawnioskować, iż dusza przez łaskę otrzymała piękność cudowną i niebiańską, co tym pewniej utrzymujemy, wiedząc że miłość Boża nie tylko ceni rzeczy według prawdziwej ich wartości, ale też dość jest potężną, aby je uczyniła godnymi siebie.

Istotnie, gdy Bóg skłania się i zbliża do duszy naszej z miłością nadprzyrodzoną, przybiera ją zarazem w nadziemską piękność, dla której właśnie oko Jego spoczywa na nas z niewysłowionym upodobaniem. Ponieważ zaś miłość Boża działa w nas za pomocą łaski, i dla łaski na nas się wylewa, sama przeto łaska musi ową piękność w sobie zawierać i nam jej udzielać.

Tak naucza św. Augustyn, gdy mówi o wyniesieniu człowieka do stanu nadprzyrodzonego: „Natura ludzka, wznosząca się ponad wszystkie inne, przemienia się z nieforemnej w postać kształtną, wówczas gdy z niesprawiedliwej staje się usprawiedliwioną".

Jeszcze wyraźniej naucza św. Cyryl Aleksandryjski, iż przez łaskę przemienieni bywamy jakoby w postać Bożą, wskutek czego otrzymujemy dar nadziemskiej piękności. W samej rzeczy, dusza zamienia się wtedy w czyste zwierciadło, odbijające piękność Majestatu Bożego z nieporównaną czystością i pełnością. Wreszcie przez łaskę stajemy się prawdziwym przybytkiem Ducha Świętego i Trójcy Przenajświętszej, rzeczywistym tronem Bożym, niebem na tym padole płaczu, miastem duchowym, którego Jeruzalem żydowskie było tylko figurą.

Czegóż tedy Bóg nie użyje, aby ten kościół tak ozdobić, jak to przystoi Jego Majestatowi! Jeżeli ludzie starają się o to, aby widome świątynie Bóstwa były wielkie i wspaniałe, i nie żałują w tym. celu ani nakładu, ani bogactw, ani pomysłów sztuki, o ileż więcej upiększy Bóg i ozdobi przybytek duszy naszej, gdzie w duchu i w prawdzie cześć ma odbierać! Jeżeli przyrodzona piękność duszy niezrównanie przewyższa piękność wszystkich stworzeń, a nawet słońca samego, — cóż tedy powiemy o piękności nadprzyrodzonej z łaski płynącej? Daleko bowiem większy przedział istnieje między łaską a naturą duszy, aniżeli pomiędzy tą ostatnią i całym przepychem świata widzialnego.

Rozdział 36 Powieści nad powieściami. cz I.

Sympozjum "Duchowość Seraficka"

2010-05-31T13:56:00.000+02:00

Aula Uniwersytetu znowu była świadkiem zmagań o prawdę Rodziny Honorackiej. Tym razem słyszeliśmy o duchu serafickim, który wielorakie piękno swoje odsłaniał z każdym nowym wykładem.

W kontekście tematu postawiono ważne pytanie: czy Honorat jest seraficki?

Zdaje się, że to w ogóle rzecz małej wagi, czy można tak powiedzieć, czy nie, ale dzieje się tak dlatego, że świadomość serafickości Zakonu i jego świętych jest coraz mniejsza.

Dlatego warto przeczytać materiały z sympozjum, które gotowe były już w sam dzień uczty duchowej i intelektualnej.

Chrystus z-mar-twych-powstał!

2010-04-04T14:46:00.002+02:00

Chrystus zmartwychwstał!
Śpiewając wielkanocne wyznanie wiary w Chrystusa Zmartwychwstałego, dziękujemy Bogu za Jego dobroć i zwycięstwo nad śmiercią, grzechem i piekłem.
Niech światło Zmartwychwstałego odnowi w nas nadzieję życia i miłość wzajemną.
Niech spotkanie z żywym Bogiem, który przemawia i pragnie, uniża się, by wywyższyć, powstaje, by obdarzać i wzywa, by posłać, nada sens naszym codziennym zmaganiom.

Duch seraficzny

2010-03-03T11:39:00.002+01:00

Franciszek S., to wielki wzgardziciel świata, to zwycięzca jego, to tryumfator nad wszystkiem co ziemskie, to miłośnik Ukrzyżowanego Jezusa. Oświecony światłem niebieskiem, przejęty nieporównaną wielkością i pięknością Boga, olśniony niezrównaną wspaniałością świata nadzmysłowe-go, dla tego co ziemskie, co przemijające, miał tylko wzgardę, choćby to były korony i bogactwa świata całego. Życie jego całe, było jakby jednym aktem głębokiej pogardy dla tego wszystkiego, za czem ludzie gonić zwykli, do czego zwykli dążyć i o czem marzyć, było ono jakby nieustannem odbiciem słów, które w zachwyceniu powiedziała później Seraficzna Dziewica z Avila: „Takie światy widzę tam przed sobą, że ten mi ziemski, grobową żałobą!" FS, I,4

Duch seraficzny jest nie tylko we Franciszku, ale również w świętej Karmelu. A może właśnie to sprawiało, że ona świetnie rozumiała się ze św. Piotrem z Alkantary?

Nowenna 2010

2010-02-15T11:36:00.001+01:00

Nie zawsze mi się uda zamieścić na czas, więc można zobaczyć wszystkie miesiące nowenny na III rok 2010.

Nowenna 2010

2010-02-15T11:12:00.003+01:00

Do skrutacji – medytacji hasło: Oblubieniec-Oblubienica.

Modlitwa dialogu

2010-02-15T11:04:00.001+01:00

Luty 2010

Modlitwa dialogu –

Liturgia godzin i Eucharystia modlitwą Chrystusa i Kościoła

Słowo bł. Honorata

Jaka dziwna słabość! Póki strach jest, i gorąca modlitwa i ochota do poprawy, i gotowość do przyrzeczeń, jedna wieść odkładająca tylko trwogę już osłabia ducha i gnuśność powraca (ND 334).

Tradycja franciszkańska

Mąż Boży zatrzymał się ze swoimi towarzyszami w opuszczonej szopie w pobliżu Asyżu, w której żyli według zasad świętego ubóstwa, wiele pracując i znosząc wiele braków, starając się odżywiać bardziej chlebem płaczu (Ps 80, 6) aniżeli chlebem obfitości. Poświęcali się tam nieustannie modlitwom, oddając się raczej modlitwie myślnej, a nie ustnej – nie mieli bowiem jeszcze ksiąg kościelnych, aby śpiewać liturgiczne modlitwy dnia. Zamiast tych ksiąg rozważali dniem i nocą księgę krzyża, ciągle się w nią wpatrując, pouczeni przykładem i słowami Ojca, który ustawicznie mówił im o krzyżu Chrystusowym. Gdy zaś bracia prosili, aby nauczył ich się modlić, powiedział: „Gdy będziecie się modlić, mówcie: Ojcze nasz (Mt 6, 9; Łk 11, 2) i «Wielbimy Cię, Chryste, we wszystkich Twoich kościołach, które są na całym świecie i wysławiamy Cię, ponieważ przez Twój święty krzyż odkupiłeś świat»". Uczył ich także wielbienia Boga we wszystkich i na podstawie wszystkich stworzeń, a szczególnie oddawania czci kapłanom, jak również zdecydowanego zawierzenia prawdom wiary i szczerego ich wyznawania, według tego jak wierzy i naucza Kościół Rzymski. Oni zaś wiernie zachowywali pouczenia świętego Ojca i pokornie padali na twarz przed wszystkimi kościołami i krzyżami, które mogli zobaczyć chociażby tylko z daleka, modląc się tak, jak nauczył ich sługa Chrystusa (1Bon 4, 3).

Słowo Boże

Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą (Rz 8, 26-27).

Nauczanie Kościoła

W istocie, Duch Święty ukazany jest, zwłaszcza w nauczaniu św. Pawła, jako sprawca chrześcijańskiej modlitwy. Przede wszystkim dlatego, że skłania do modlitwy. To On wzbudza potrzebę i wolę Chrystusowego nakazu „czuwajcie i módlcie się”, zwłaszcza w chwilach pokusy, bo „duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe” (Mt 26,41). Echo tego wezwania słychać w słowach z Listu do Efezjan: „Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie z całą usilnością, aby dane mi było słowo, gdy usta moje otworzę, dla jawnego i swobodnego głoszenia tajemnicy Ewangelii” (Ef 6,18-19). Paweł uznaje, że dzieli kondycję ludzi potrzebujących modlitwy, by mogli oprzeć się pokusie, by nie padli ofiarą własnej ludzkiej słabości i by potrafili sprostać misji, do której zostali wezwani. Ma stale w pamięci i czasem odczuwa w sposób niemal dramatyczny otrzymane zadanie: być w świecie, a zwłaszcza wśród pogan, świadkiem Chrystusa i Ewangelii. Wie zarazem, że to, co ma czynić i mówić jest także i przede wszystkim dziełem Ducha prawdy, o którym Jezus powiedział: „z mojego weźmie i wam objawi” (J 16, 14). Ponieważ do Chrystusa należy to, z czego Duch bierze, by Go otoczyć chwałą poprzez misyjne głoszenie Ewangelii, człowiek może pełnić tę misję pod warunkiem, że przeniknie w sferę relacji między Chrystusem a Jego Duchem w tajemnicy jedności z Ojcem. W tę komunię włącza go modlitwa wzbudzona przez Ducha (Jan Paweł II, Katecheza, Katecheza, 17.4.1991).

Wargi i serce

2010-01-07T09:38:00.001+01:00

Hasło do skrutacji-medytacji Pisma: Wargi i Serce

Hist ; Mdr; Pror; Ewang; Pozaewang
Hi 11,5; Ps 17,1.4; Iz 6,5-6; Mt 15,8; Hbr 13,5;
Hi 16,5; Ps 34,14; Iz 29,13; J 19,34; 1P 3,10;
Hi 23,12; Ps 45,3; Ez 36,26; Mt 5,8; Dz 4,32;
Rdz 17,17; Ps 51,17; Oz 14,3; Mt 8,17; Dz 7,51;
Kpł 26,41; Ps 63,4.6; So 3,9; Mt 9,2; Rz 2,15;
Pwt 4,24.29; Ps 120,2; Iz 29,13; Mt 11,29; Rz 5,5;
Pwt 6,5; Ps 141,3; Iz 65,14; Mt 15,19n; Rz 10,9n;
Pwt 7,17; Prz 4,24; Jr 5,23; Mt 18,35; Ga 4,6;
Pwt 29,3; Prz 5,3; Jr 7,24; Mt 22,37; Ef 1,18;
Pwt 30,6; Prz 7,21; Jr 17,10; Mt 26,28; Ef 3,17;
1Sm 16,7; Prz 10,18-21.32;Jr 18,12; Łk 6,44n; Flp 4,7;
2Sm 15,13; Prz 12,22; Jr 24,7; Łk 8,15; Hbr 4,12n;
2Sm 18,14; Prz 15,7; Jr 30,21; Łk 24,32; 1J 1,3;
1Krl 5,9; Prz 22,17n; Jr 31,33; J 4,14; 1J 5,20;
Prz 23,15n; Ez 18,31; J 6,56n;
Prz 24,2; Ez 36,25n; J 7,38;
Mądrościowe Prz 26,23; Oz 2,16; J 11,52;
Ps 33,11; Pnp 4,3.11; Oz 10,2; J 14,27;
Ps 51,12.19; Syr 22,27n; Oz 11,8; J 17,23.26;
Ps 69,21; Syr 51,2; Oz 13,8;
Ps 78,36n; Ps 21,3; Jl 2,13;
Prz 16,23; Ps 28,3n; Am 5,21;
Prz 23,26; Syr 13,25;
Prz 26,23-26; Syr 17,6;
Syr 12,16; Syr 27,24;
Syr 42,18;

Modlitwa ustna: zgodność ducha ze słowem i znakiem

2010-01-07T09:32:00.002+01:00

STYCZEŃ 2010 (16 XII – 16 I):

1. Temat miesiąca: Modlitwa ustna: zgodność ducha ze słowem i znakiem

2. Słowo bł. Honorata:

„Jak bez orania nic nie rośnie. Tak bez modlitwy Pan Bóg postanowił nie dawać łask, które zamierzył. Bez modlitwy zakon smętny (BONAWENTURA), namiętności, chętki się obudzają. Wszystko złe leczy modlitwa, i sam brak modlitwy. Od modlitwy życie dobre.” (ND 316).

3. Tradycja franciszkańska:

Ante Deum stantes non simus corde vagantes. (Kiedy przed Bogiem stoimy, sercem niech nie błądzimy)
Si cor non orat, in vanum lingua laborat. (Daremnie się język trudzi, gdy serca modlitwa nie budzi".wersja volgare: "Jeśli nie modli się dusza, na próżno się gęba rusza". ).

4. Słowo Boże:

"Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi" (Mt 15,6-9; cytat pochodzi z Iz 29,13).

5. Nauczanie Kościoła:

„Wiadomo, że w tradycji chrześcijańskiej występują różne formy modlitwy, a w szczególności modlitwa „wspólna” oraz modlitwa „osobista”. Obydwie są pożyteczne i na ogół nakazane. Trzeba jedynie wystrzegać się, by modlitwa wspólna nie odzwyczajała od modlitwy osobistej, oraz by ta ostatnia nie eliminowała i nie pomniejszała znaczenia modlitwy wspólnej. Ewangeliczny duch szczerej modlitwy pozwala znaleźć między tymi dwoma formami równowagę odpowiadającą potrzebom duszy, a założyciele i prawodawcy Instytutów ustanawiają w tym względzie normy zgodne z autorytetem Kościoła.
To samo można powiedzieć o podziale na modlitwę ustną i modlitwę myślną. W rzeczywistości każda modlitwa powinna być modlitwą serca.
Jezus zaleca modlitwę pokorną i szczerą: „módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu” (Mt 6,6) ostrzegając, że wielomówność nie stanowi gwarancji, iż modlitwa będzie wysłuchana (por. Mt 6,7). Jest jednak prawdą, że zgodnie z naturą człowieka modlitwa wewnętrzna dąży do tego, by wyrażać się w słowach, gestach i wszelkich aktach tzw. kultu zewnętrznego, ożywianego zawsze przez modlitwę serca” (JP II, 4.1.1995)

Wspominamy tę śmierć, bo oznacza życie

2009-12-13T21:29:00.004+01:00

Wspominanie śmierci bliskiej osoby nie napawa radosnym nastrojem. Wiele domów i rodzin tego unika. A ci co nie unikają są podejrzani o to, że nie przeżyli dobrze żałoby.
Czemu jednak wspominać człowieka, którego nie znaliśmy osobiście i nie mamy w pamięci ani jego głosu, ani blasku oczu, ani nie łączą nas z nim jakieś konkretne wydarzenia?
Otóż jest taki wymiar życia ludzkiego, w którym historia się odnawia i uobecnia. Gdy człowiek czyta życiorys Franciszka lub Honorata, a Bóg w sercu jego przemawia: "Idź za nim, on cię poprowadzi", to wtedy zaczyna się pojawiać nowa relacja do człowieka z przeszłości. Nie jest on już jedną z wielu postaci galerii historycznej, ale staje się ważny jak ojciec. Razem z ojcostwem ważne jest również co robił, co mówił, a tkże ważne staje się jak umarł i kiedy. Pojawia się ważny moment jego śmierci. Śmierć bowiem objawia ważne i istotne wartości życia. Dzięki wierze możemy stawać się dziećmi Ojca, nie tylko tego w niebie, ale również świętego, który rodzi nas przez czyny, słowa i dzieła jakie po nim pozostały. Stają się one nie tylko jakimś wspomnieniem przeszłości, ale również obowiązkiem teraźniejszości i zadaniem przyszłości. Gdy zapominamy o historii pozostajemy wiecznymi dziećmi, którymi inni będą stale kierować, bo nie mamy stałych punktów odniesienia w sobie. stanowiących mądrość, ale musimy je mieć poza sobą. Bóg dając nam świętego za Ojca sprawia, że jest on w nas wraz ze swoim doświadczeniem i mądrością życia, a więc nie musimy odwoływać się do innych. Dlatego ważna jest i dzisiaj nie zapominać o historii, ani o tych którzy nas poprzedzili. A choć wielu z nas pamięta jedynie dziadków, a opowiadania rodzinne rzadko sięgają pradziadków. Tak krótką mamy pamięć, to jednak wspominanie świętych szczególnie w rocznicę ich przejścia do nieba, daje nam szansę dojrzewać i uzupełnia braki kulturowe.

Początek III roku Nowenny

2009-12-13T17:17:00.006+01:00

Kontynuując twórczą wierność, w rocznicę śmierci Patriarchy, 16 grudnia Rodzina Honoracka rozpocznie w nowomiejskim sanktuarium III rok Nowenny. Tym razem tematem roku będzie "Modlitwa i Eucharystia", a patronat nad obchodami przejmują SS.Westiarki. W poprzednim postcie są podane tematy na każdy miesiąc.

Mimo wspomnianego rozpoczęcia w Centrum Duchowości "Honoratianum" odbędzie się ostatni dzień skupienia (19-20 XII) należący jeszcze do tematu "Powołanie i konsekracja", a poprowadzi go br. Tomasz Płonka. Obok zdjęcie młodego Honorata Koźmińskiego.

Trwa nasze zaangażowanie w rekolekcje adwentowe. Niech Pan da ożywienie wiary, nadziei i miłości każdemu, kto słucha słowa Bożego.

Modlitwa i Eucharystia 16 XII 2009 – 16 XII 2010

2009-12-13T17:06:00.002+01:00

Wielka Nowenna przed 100. rocznicą śmierci bł. Honorata Koźmińskiego

Styczeń 2010

Modlitwa ustna – zgodność ducha ze słowem i znakiem

Luty 2010

Modlitwa dialogu – Liturgia godzin i Eucharystia modlitwą Chrystusa i Kościoła

Marzec 2010

Modlitwa ofiary – Liturgia godzin ofiarą ust, Eucharystia ofiarą Ciała

Kwiecień 2010

Modlitwa głębi – Medytacja a Eucharystia

Maj 2010

Modlitwa maryjna – wieczernik uświęcenia i świadectwa z Maryją

Czerwiec 2010

Modlitwa dziękczynienia w Liturgii godzin i Eucharystii

Lipiec 2010

Modlitwa uwielbienia – uczestnictwo w uwielbieniu jakie Syn oddaje Ojcu

Sierpień 2010

Modlitwa konsekracji: konsekracja Chrystusa i nasza

Wrzesień 2010

Modlitwa wspólnoty – Liturgia a inne modlitwy ustne. Lex credendi lex orandi

Październik 2010

Tajemnica tajemnic, Eucharystia pełnią modlitwy

Listopad 2010

Modlitwa wynagradzająca: Chrystus nagrodą wynagradzającą

Grudzień 2010

Modlitwa zbawionych i świętych – wybawienie od grzechu i śmierci

13 X Uroczystość bł. Honorata

2009-10-11T12:02:00.003+02:00

W tym roku uroczystość bł. Honorata Koźmińskiego wypada w 800 lecie zatwierdzenia ustnego Reguły życia. Jedna z pierwszych biografii Honorata nosiła tytuł "Polski Zelota", co wskazywałoby właśnie na gorliwość w zachowywaniu Reguły. W "Notatniku duchownym" znalazłem takie zdanie: vita nostra debet habere pro fine Christi gloriam, pro principio Christi gratiam, pro regula Christi doctrinam, pro obiecto Christi personam. Czytając regułę św. Franciszka, muszę stwierdzić, że właśnie to jest jej treścią.

Sympozjum Honorackie 2009

2009-10-11T11:56:00.003+02:00

Wiadomości Prowincjalne (NR 006 - PO XXII KP)

FORMY ŻYCIA KONSEKROWANEGO W RODZINIE HONORACKIEJ
ZAKROCZYM, 16-17 MAJA 2009 r.

W dniach 16-17 maja br. odbyło się w Zakroczymiu kolejne Sympozjum Duchowości Honorackiej, zorganizo-wane przez Centrum Duchowości „Honoratianum” we współpracy z klasztorem w Zakroczymiu oraz ze Zgro-madzeniem Sióstr Służek NMP Niepokalanej i Instytutem świeckim Posłanniczek - które sprawują patronat nad II Rokiem Wielkiej Nowenny przed 100. rocznicą śmierci bł. Honorata Koźmińskiego. Tematem sym-pozjum były formy życia konsekrowanego w Rodzinie Honorackiej. W programie każdego dnia były dwie sesje: przedpołudniowa i popołudniowa, obejmujące po trzy referaty.

SOBOTA 16 MAJA
W sobotę wysłuchaliśmy wystąpień:
-s. Cecylii Purty, służki, (na zdjęciu poniżej) na temat formy życia św. Franciszka według o. Honorata;
- br. Tomasza Płonki, który przedstawił wyjaśnienia Błogosławionego dotyczące Reguły Braci Mniejszych w dziele „Święty Franciszek Seraficki”,
- oraz referatu br. Andrzeja Barana: Forma życia pierwszych kapucynów w pismach bł. Honorata.

O godzinie 12.00 uczestnicy sympozjum zgromadzili się w kościele na Mszy świętej, której przewodniczył br. Krzysztof Lewandowski, wikariusz prowincjalny. W swojej homilii zwrócił on uwagę na jedność Kościoła, której ma służyć także wielość form życia konsekrowanego w Rodzinie Honorackiej.

Sesja popołudniowa zaczęła się od koronki do Miłosierdzia Bożego, po której zostały wygłoszone referaty:
- s. M. Jany Szmigielskiej, felicjanki, na temat sposobu życia pierwszych felicjanek w świetle pism bł. Honorata, bł. Marii Angeli Truszkowskiej oraz pierwszych konstytucji,
- s. Ancilli Stasiowskiej, serafitki, dotyczący przejścia Zgromadzenia Serafitek od ukrycia do habitowej formy życia,
- oraz s. Grażyny Dryjańskiej, klaryski kapucynki, na temat formy życia klauzurowego ukazanej przez o. Honorata w „Konstytucjach Kapucynek św. Feliksa”.
Największe zainteresowanie w dyskusji wzbudził ten ostatni temat. Dyskutanci zauważyli, że pewien legalizm dostrzegalny w pierwszych Konstytucjach kapucynek wynikał z ówczesnych przepisów Stolicy Apostolskiej dotyczących ustaw zakonnych oraz z potrzeb młodej wspólnoty klauzurowej, której o. Honorat nie mógł osobiście odwiedzać.

NIEDZIELA 17 MAJA
W niedzielę Mszy świętej przewodniczył ks. kan. Jerzy Bieńkowski, dziekan zakroczymski. Za śpiew podczas liturgii odpowiedzialny był chór Zgromadzenia Służek. Asystę liturgiczną tworzyli bracia klerycy z Lublina: br. Wojciech Głowacki, br. Rusłan Zgirski, br .Paweł Działa i br. Szymon Janowski.

Sesja przedpołudniowa poświęcona była życiu ukrytemu.
- S. Krystyna Lemańska, służka, wygłosiła referat o życiu ukrytym jako trwałej formie życia zakonnego w zamyśle bł. Honorata;
- p. Maria Motylińska omówiła formę życia Służebnic Najświętszego Serca Jezusa – Posłanniczek Maryi,
- a s. Danuta Wielgat, pasterzanka, podjęła temat: Wierność ukrytemu życiu zakonnemu we współczesnej rzeczywistości Kościoła i świata.

Podczas ostatniej sesji prelegenci skupili się na kręgach przynależności do Rodziny Honorackiej.
- tematem referatu br. Grzegorza Matlaka, dolorysty, byli bracia i siostry życia wspólnego, zjednoczeni i stowarzyszeni według myśli bł. Honorata i współzałożycieli zgromadzeń;
- br. Roland Prejs, prof. KUL JPII, przedstawił reorganizację zgromadzeń w 1908 roku i jej wpływ na Rodzinę Honoracką;
- s. Irena Złotkowska, wspomożycielka, scharakteryzowała współczesne próby odrodzenia sióstr zjednoczonych i stowarzyszonych. Podczas swojego referatu s. Irena podzieliła się wiadomością o zatwierdzeniu przez Stolicę Apostolską numeru Konstytucji Sióstr Wspomożycielek dotyczącego sióstr zjednoczonych. Ożywiona dyskusja skupiła się na życiu sióstr zjednoczonych i stowarzyszonych i staraniach o ich przywrócenie.

Podczas sympozjum można było nabyć zawierającą wygłoszone referaty książkę pt.: „Formy życia kon¬sekro-wanego w Rodzinie Honorackiej”. Ponadto znalazł się w niej artykuł s. Mirosławy Grunt, służki, na temat spo-sobu życia sióstr służek w świetle ich pierwotnego prawodawstwa oraz br. Juliusza Pyrka, poświęcony ewolucji konstytucji kapucyńskich.
M. Danuta Wróbel, przełożona generalna Zgromadzenia Sióstr Służek NMPN, rozdawała obecnym na sesji przełożonym i braciom kapucynom niedawno wydaną płytę kompaktową: Akatyst ku czci błogosławionego Honorata Koźmińskiego. Tekst, opracowany przez s. Danutę Wróbel, wykonał na melodię Akatystu ku czci Bogurodzicy chór Zgromadzenia Służek pod kierunkiem s. Marioli Konopki. Fachowej pomocy w przygoto-waniu nagrania udzielili p. Bogdan Żywek i br. Grzegorz Filipiuk.
W przerwach między obradami można było zwiedzić Muzeum Warszawskiej Prowincji Kapucynów oraz zobaczyć oryginał księgi chrzcielnej z metryką chrztu bł. Honorata, wypożyczony z parafii św. Anny w Białej Podlaskiej.

Szczególną cechą sympozjum były duża liczba uczestników: ok. 180 w sobotę i ok. 215 w niedzielę. Wśród nich znalazło się kilku świeckich studentów teologii z UKSW. Posiłki spożywaliśmy w refektarzu „Honoratianum” na dwie, a nawet na trzy tury. W ciągu tych dwóch dni było wiele okazji do spotkań i rozmów braterskich, i siostrzanych. Uczestnicy mogli doświadczyć żywotności ducha franciszkańskiego i honorackiego oraz na nowo odkryć wielkie zadania, które Pan Bóg przed nimi stawia - zarówno w życiu wewnętrznym wspólnot, jak i w posłudze apostolskiej.

Na zakończenie sympozjum Krzysztof Lewandowski, wikariusz prowincjalny zaprosił wszystkich obecnych do udziału w życiu CDH i korzystania z daru, jakim jest Wielka Nowenna przed 100. Rocznicą śmierci bł. Honorata Koźmińskiego. Na rozesłanie otrzymaliśmy z rąk wikariusza Boże błogosławieństwo.

tekst: br. Tomasz Płonka
zdjęcia: br. Grzegorz Filipiuk

Honoracki Dzień Młodzieży

2009-10-11T11:44:00.003+02:00

Wiadomości Prowincjalne (NR 009 - PO XXII KP)

HONORACKI DZIEŃ MŁODZIEŻY W NOWYM MIEŚCIE NAD PILICĄ

30 maja 2009 roku, w Sanktuarium bł. Honorata Koźmińskiego w Nowym Mieście nad Pilicą, odbył się IX Honoracki Dzień Młodzieży. Pomimo deszczowej pogody do południa, wszystkie zespoły i soliści stawili się w komplecie. Hasłem tegorocznego Honorackiego Dnia Młodzieży było: WARTO PIĘKNIE ŻYĆ.

Program Dnia Młodzieży składał się z dwóch części.

PIERWSZA CZĘŚĆ
odbyła się w Sanktuarium bł. Honorata: Msza święta koncelebrowana, której przewodniczył br. Krzysztof Lewandowski - delegat Prowincjała i on skierował do młodzieży słowo.
Oprawę muzyczną przygotowała schola z Białobrzegów pod kierunkiem s. Beaty, służki, a liturgiczną - miejs-cowi ministranci. Słowo Boże odczytała młodzież z Cielądza, modlitwę wiernych zaś przygotowała młodzież z Mariówki. Przed błogosławieństwem modlitwę o dobry wybór drogi życiowej odczytała przedstawicielka mło-dzieży z Żuromina. Młodzież licznie korzystała z sakramentu pojednania, a także zapoznała się z Sanktuarium. Następnie wszyscy zebrani, przy akompaniamencie miejscowej orkiestry dętej przemaszerowali na błonia - miejsce przeglądu - przy ul. Bielińskiego.

DRUGA CZĘŚĆ
rozpoczęła się o godzinie 15.3o. Prawie przez cztery godziny prezentowały się zespoły, schole i soliści. Miłym przerywnikiem był zespół taneczny z Czerniewic, który wzbudzał entuzjazm swą radością.
W przeglądzie udział wzięło 30 zespołów muzycznych, schol, chórów i solistów. Wykonawcy przybyli z Bielin, Cielądza, Drzewicy, Gielniowa, Czerniewic, Inowłodza, Kochanowa, Lubani, Mogielnicy, Nowego Miasta, Rawy Mazowieckiej, Sadkowic i Żuromina.
Po zakończeniu prezentacji piosenek przez wykonawców wystąpił góralski zespół Harnasie i Małe Harnasie z Podhala, który zaprezentował w tańcach, śpiewie, muzyce, gwarze oraz strojach żywy folklor Skalnego Podhala. Programy artystyczne opracowane w formie układów zbiorowych - tańce solowe, popisy tańca zbójnickiego i zabawy góralskich dzieci wniosły dużo radości.
Po góralach nastąpił najbardziej emocjonujący punkt programu - ogłoszenie wyników konkursu, wręczenie nagród i upominków oraz występ laureatów.
Zwycięzcą okazała się schola z Żuromina pod sympatyczna nazwą „Boży Uśmiech” pod kierunkiem p. Agniesz-ki Oszczudłowskiej.

ze strony www.honorat.pl

Pielgrzymka Honoracka 2009

2009-10-11T11:39:00.003+02:00

Wiadomości Prowincjalne (NR 014 - PO XXII KP)

Pierwszy tydzień wakacji przeżyliśmy idąc od Zakroczymia do Nowego Miasta nad Pilica, doświadczając przy tym sporo trudu fizycznego, psychicznego, ale także trwając w pogodnej sile wspólnej modlitwy, śpiewu i zabawy. W tym roku po raz kolejny odbyła się Pielgrzymka Honoracka, gdzie przez pięć dni przemierzaliśmy szlaki bł. O. Honorata Koźmińskiego, by dotrzeć do wyznaczonego celu.

Z każdym rokiem pielgrzymka się rozwija, jest coraz więcej uczestników którzy w swoim życiu chcą doświad-czyć wiary od innej strony. „Honoracka” w tym roku liczyła sobie około 160 osób. Po raz pierwszy kroczyła z nami Biała Podlaska na czele z o. Przemkiem Kryspinem.

Pierwszego dnia zostaliśmy podzieleni na grupy. Na dłuższych postojach spotykaliśmy się ze swoimi animato-rami, by móc rozważać słowa Pisma Świętego. Był to dobry krok do wzajemnego poznania się.

Tegoroczne hasło brzmiało ,,ABYM MÓGŁ STAĆ SIĘ TWOIM KOŚCIOŁEM”.
Poruszaliśmy bardzo ważny element naszej wiary jakim jest chrzest święty. Ojcowie głoszący konferencje ukazali piękno nas samych jako mocnego fundamentu na którym mamy budować Kościół wzorując się postawą o. Honorata Koźmińskiego. To tutaj każdy z nas, z pełnią wolności w sercu mógł powiedzieć Bogu, że pragnie należeć do Jego Kościoła. Sakrament chrztu świętego przyjmuje się raz w życiu, kiedy jesteśmy bardzo mali i kiedy na znak obmywania wodą z grzechu zazwyczaj reagujemy dość głośnym niezadowoleniem. Mówiąc krótko, to inni podejmują za nas decyzje o włączeniu do wspólnoty Kościoła. W dniach 20- 25 czerwca 2009 roku na trasie Zakroczym - Nowe Miasto mogliśmy sami, dobrowolnie wypowiedzieć: wyrzekam się… Wierzę w Boga…

Podczas wieczornych apeli pochylaliśmy się nad kolejno następującymi po sobie elementami sakramentu chrztu. Nasze imiona zostały wypisane na kamieniu, który mieliśmy znaleźć po drodze, na znak nas samych jako mocnego fundamentu wybudowanego na skale. Przyjęliśmy światło, ale nie takie zwykłe po zapaleniu włącznika, przyjęliśmy światło Prawdy - światło Chrystusa. Ostatniego dnia, po dotarciu do Nowego Miasta odbyło się piękne nabożeństwo nawiązujące do chrztu nad Jordanem. Co prawda nie zanurzaliśmy się w rzece Jordan, ale nasze dłonie zostały odmyte wodą z Pilicy. Białe koszulki sprzedawane w przeddzień tej uroczys-tości symbolizowały biel wnętrza każdego z nas. Zakończeniem było ,,szybkie” błogosławieństwo. Powrót do klasztoru był bardzo dynamiczny z powodu chmury jaka nadciągała nad Nowe Miasto. Na czas pielgrzymki mieliśmy już dość deszczu.

W porównaniu z zeszłym rokiem skład braci kapucynów nie zmienił się w dużej mierze. Tegoroczny zarząd PPH 2009 składał się z następującej kadry: ojcem przewodnikiem był br. Łukasz Lewczuk. Dzięki niemu powracaliśmy na dobrą drogę i w zdrowiu i w szczęściu dotarliśmy do wyznaczonego celu, nie gubiąc nikogo na trasie… Codziennie o nasze ciężkie bagaże i miejsce noclegu dbał niezawodny w swym fachu br. Krzysztof Przybylski wraz z braćmi postulantami Dawidem i Pawłem. Głoszenie wspaniałych konferencji na temat fragmentów Pisma Świętego wprawiających w stan zamyślenia i pobudzania do refleksji - tak, to działo się za sprawą br. Michała Deji. Bratu zawdzięczamy także zapewnienie informacji z kraju i ze świata za pośrednictwem Radia Brąz. Dużym zainteresowaniem cieszyły się na falach naszego pielgrzymkowego radia rozmowy brata Michała z Chłopem z Mazur czyli br. Przemkiem Kryspinem. Konferencje oprócz br. Michała głosił br. Grzegorza Filipiuk z Zakroczymia, który przybliżał nam życie patrona Pielgrzymki Honorackiej, jak również Brat Grzegorz - dolorysta. Poranna modlitwa, każdego dnia coraz dziwniejsze nakrycie głowy, oddychająca odzież - oto krótki opis br. Jacka Romanka, który przywiózł ze sobą najliczniejszą grupę z Łomży. W sumie pielgrzymka liczyła sześciu kapłanów i dwóch kleryków.

tekst Natalii z „Braciszków Świętego Franciszka”,
skrócony i w kilku miejscach przerobiony

Sympozjum honorackie w Zakroczymiu

2009-06-16T14:32:00.002+02:00

"W dniach 16-17 maja odbyło się w Zakroczymiu kolejne Sympozjum Duchowości Honorackiej, zorganizowane przez Centrum Duchowości „Honoratianum” we współpracy z klasztorem w Zakroczymiu oraz ze Zgromadzeniem Sióstr Służek NMPN i Instytutem świeckim Posłanniczek – które sprawują patronat nad II Rokiem Wielkiej Nowenny przed 100. rocznicą śmierci bł. Honorata Koźmińskiego. Tematem sympozjum były formy życia konsekrowanego w Rodzinie Honorackiej." Taką informację znajdujemy na stronie internetowej CDH (br. Tomasz P. - http://www.cdh.ofmcap.pl/news.php?readmore=77 .

Niby nic, normalna informacja, a jednak zastanawia fakt, że idea, która była tworzona przez KRH i CDH, a co dwa lata przy współpracy z UKSW, teraz nagle z okazji nowenny staje się lokalną inicjatywą dwóch Zgromadzeń... czyż nie jest to krok do tyłu? Temat był trafiony, frekwencja bardzo dobra, ale czy nie dzieje się za tym sukcesem coś co sprawia, że tracimy z oczu wagę współpracy tworzącej Rodzinę Honoracką...? Czemóż to patronujące Zgromadzenia mają mieć monopol na wydawanie płyt, książek, czy kalendarzy. Czemu nie otworzyć wszystkich Zgromadzeń na wszystkie tematy nowenny i na twórczość każdego roku...?

Dobra książka o Rodzinie Honorackiej

2009-05-25T15:15:00.002+02:00

Jako owoc Sympozjum powstała nowa książka wydana w serii Biblioteka Honoratiana nr. 6 pt. Formy życia konsekrowanego w Rodzinie Honorackiej. Jest co czytać. Można dyskutować, ale materiał jest wystarczający, aby choć trochę zrozumieć, że Honorat, to nie tylko "bezhabitowośc", ale również wszechstronne "ojcostwo". Myślę, że książka ta daje poznać, że wart jest tego by naztwać go "Patriarchą".

Sympozjum Duchowości Honorackiej

2009-05-25T15:09:00.001+02:00

FORMY ŻYCIA KONSEKROWANEGO W RODZINIE HONORACKIEJ
Sympozjum Duchowości Honorackiej,
Zakroczym, CDH, 16-17 maja 2009 r.

1) Andrzej Baran OFMCap, Figury biblijne dotyczące życia zakonnego w dziełach bł. Honorata Koźmińskiego (artykuł)
2) Cecylia Purta SNMPN, Forma życia św. Franciszka w rozumieniu bł. Honorata (referat)
3) Tomasz Płonka OFMCap, Komentarz o. Honorata do Reguły Braci Mniejszych w dziele „Święty Franciszek Seraficki” (referat)
4) Andrzej Baran OFMCap, Forma życia kapucyńskiego w pismach bł. Honorata (referat)
5) Juliusz Pyrek OFMCap, Od sancta uniformitas do unitas in pluriformitate – ewolucja konstytucji kapucyńskich od 1536 roku do chwili obecnej (artykuł)

6) Maria Jana Szmigielska CSSF, Sposób życia pierwszych felicjanek w świetle pism bł. Honorata Koźmińskiego i bł. Marii Angeli Truszkowskiej oraz pierwszych konstytucji (referat)
7) Miriam Dobosz, serafitka, Przejście sióstr serafitek od ukrycia do formy życia habitowego (referat)
8) Grażyna Dryjańska OSCCap, Forma życia klauzurowego ukazana przez o. Honorata w Konstytucjach Kapucynek św. Feliksa (referat)

9) Krystyna Lemańska SNMPN, Życie ukryte jako trwała forma życia zakonnego w zamyśle bł. Honorata (referat)
10) Mirosława Grunt SNMPN, Sposób życia sióstr służek w świetle ich pierwotnego prawodawstwa (artykuł)
11) Maria Motylińska, Od zgromadzenia do instytutu świeckiego – forma życia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego - Posłanniczek Maryi (referat)
12) Danuta Wielgat SMDP, Wierność ukrytemu życiu zakonnemu we współczesnej rzeczywistości Kościoła i świata (referat)

13) Grzegorz Matlak CFD, Siostry i bracia życia wspólnego, zjednoczeni i stowarzyszeni w pismach bł. Honorata, założycielek i założycieli zgromadzeń honorackich (referat)
14) Roland Prejs OFMCap, Reorganizacja zgromadzeń w 1908 roku i jej wpływ na Rodzinę Honoracką (referat)
15) Irena Złotkowska WDC, Współczesne próby odrodzenia sióstr zjednoczonych i stowarzyszonych (referat)

Nowa książka o Rodzinie Honorackiej

2008-09-25T11:53:00.002+02:00

Od wielu lat Marianna Honorata Mazurek (służka) przygotowywała pracę: Powstanie i rozwój ukrytych zgromadzeń bł. Honorata Koźmińskiego w latach 1874-1908. Pracy nie dokończyła, zmarła w marcu 2003 roku.
Pod koniec ubiegłego roku Matka Danuta Wróbel prosiła Halinę Szumił, aby dopracowała i przygotowała do druku jej tekst. Obecnie opracowanie, które dotyczy wszystkich ukrytych zgromadzeń o. Honorata w pierwszym okresie ich istnienia (omawia także Zgromadzenie Sióstr Serafitek, które początkowo było także ukryte) jest już na ukończeniu.
Objętość książki około 350 stronic formatu B-5. Dziś nie można dokładnie powiedzieć, ile będzie kosztować jeden egzemplarz.
Zwracamy się z uprzejmym zapytaniem do wszystkich ukrytych zgromadzeń Błogosławionego
ile egzemplarzy publikacji poszczególne Zgromadzenie chciałoby nabyć. To ułatwi w ustaleniu nakładu książki.
Wydaje się, że dobrze się składa, że publikacja ukaże się wkrótce, w obecnym bowiem roku 2008, mija sto lat od reorganizacji zgromadzeń bł. Honorata Koźmińskiego. Warto o tym przypomnieć wszystkim siostrom ukrytych zgromadzeń Błogosławionego i przybliżyć historię jak się kształtowało życie sióstr do reorganizacji.
Uprzejmie prosimy o informację najpóźniej do 15 października 2008 r.; będziemy wdzięczne, jeśli odpowiedź będzie wcześniej.

Z siostrzanym pozdrowieniem
siostry służki

SPIS TREŚCI
PRZEDMOWA (m. Danuta Wróbel) 5
SŁOWO WSTĘPNE (Halina Irena Szumił) 7
WSTĘP 9
ROZDZIAŁ I
ZIEMIE POLSKIE POD ZABORAMI
PO POWSTANIU STYCZNIOWYM 31
1. Sytuacja polityczna 31
2. Przemiany gospodarczo-społeczne 35
3. Represje zaborców wobec Kościoła katolickiego 41
ROZDZIAŁ II
PROCES FORMOWANIA SIĘ
UKRYTEGO ŻYCIA ZAKONNEGO 49
1. Geneza nowych form życia zakonnego 49
2. Początki zgromadzeń ukrytych 62
3. Podstawy prawne 112
4. Formacja zakonna 121
5. Organizacja wewnętrzna 125
6. Aprobata kościelna 130
ROZDZIAŁ III
ROZWÓJ ZGROMADZEŃ W LATACH 1874-1908 137
1. Placówki zakonne 137
2. Podstawy materialne 149
3. Fundatorzy placówek 167

ROZDZIAŁ IV
CZŁONKOWIE ZGROMADZEŃ 171
1. Rozwój liczebny 172
2. Pochodzenie terytorialne 179
3. Pochodzenie społeczne-zawodowe i wykształcenie 190
4. Portret zbiorowy założycieli i współzałożycieli 214
ROZDZIAŁ V
REORGANIZACJA ZGROMADZEŃ W 1908 ROKU 225
1. Przyczyny reorganizacji 225
2. Przebieg 229
3. Skutki 229
ZAKOŃCZENIE 249
ANEKSY 253
WYKAZ SKRÓTÓW 297
WYKAZ ŹRÓDEŁ I OPRACOWAŃ 301
INDEKS NAZWISK 337
INDESK NAZW GEOGRAFICZNYCH 3??

Rodzina Honoracka w internecie

2008-09-10T12:43:00.002+02:00

http://www.mariowka.sluzki.opoka.org.pl/
http://www.honoratki.franciszkanie.pl/
http://www.franciszkanki.vel.pl/
http://www.parafia-honorata.pl/index.php?idm=3
http://www.dolorysci.opoka.org.pl/
http://www.kapucyni.ofm.pl/archiwum/ka-ynki4.htm
http://www.sercanki.opoka.net.pl/
http://www.katecheza.info/zycie/zswdc.html
http://serafic.free.fr/plindex.htm
http://www.slugi.franciszkanie.pl/
http://www.marylki.opoka.org.pl/
http://www.obliczanki.org.pl/calosc.htm
http://www.seminarium.plock.opoka.org.pl/skk/historia.htm
http://www.parafiakonarzyny.pelplin.opoka.org.pl/westiarki.htm
http://www.niepokalanki.franciszkanie.pl/
www.poslanniczki.blogspot.com
www.wspomozycielki.pl

http://www.cdh.ofmcap.pl/news.php
http://mtrojnar.rzeszow.opoka.org.pl/swieci/honorat_kozminski/zyciorys.htm
http://www.kapucyni.ofm.pl/
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/swieci/b_h_kozminski.html
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/swieci/b_h_kozminski2.html
http://hkozminski.blogspot.com/
http://www.powolanie.bernardyni.pl/readarticle.php?article_id=959
http://hkozminski.blogspot.com/2007/09/inaczej-o-jego-yciu.html
http://naszeprzedszkole.com/H_Kozminski.htm

Pielgrzymka Honoracka 2008

2008-07-12T15:01:00.002+02:00

Pax!

Pielgrzymka honoracka, czyli szlakiem drogi bł. Honorata z Zakroczymia do Nowego Miasta rozpoczęła się właściwie przeniesieniem nowicjatu w roku 1982, potem było długo, długo, nic i teraz w pełnym blasku. Poczytajcie:

honoracka 2008 - Upload a Document to Scribd

10 rocznica KRH

2008-06-03T20:23:00.002+02:00

W Zakroczymiu 2 czerwca odbyło się spotkanie upamiętniające dziesiątą rocznicę powstania Konferencji Rodziny Honorackiej. Br. Kazimierz Synowczyk przygotował specjalne wystąpienie w oparciu o sprawozdanie ze spotkania w Nowym Mieście w styczniu roku 1909.

Sympozjum "W szkole świętości bł. Honorata"

2008-05-08T10:20:00.003+02:00

Wczoraj cały dzień Rodzina Honoracka przeżywała swój dzień na UKSW. Dzień refleksji nad świętością bł. Honorata widzianą od wewnątrz, od zewnątrz i od strony wpływu na innych. Współpraca z uniwersytetem pozwoliła też zobaczyć laudację prof. Ogórka, karmelitę zasłużonego dla środowiska naukowego, właściwie w oprawie franciszkańskiej. Biskup wzywał Rodzinę Honoracką do działania pełnego nadziei i zmieniania środowiska ludzkiego, które jest naturalnym miejscem ewangelizacji i świętości. Honorat ukazany został jako twórca wspólnot świętości, które wpływają na kulturę i nie są zamknięte za klauzurą. W dyskusji wyszły właściwie dwa ważne zagadnienia: czy Honorat nie ulegał złudzeniu w ocenianiu siebie, czyli czy siebie poniżał? oraz drugie czy Honorat jest aktualny dla współczesnego świata?
Inne zagadnienia: czy Honorat powiedział, że "Maryja jest monstrancja Trójcy Swiętej"?

Warto było posłuchać braci i sióstr, którzy zmagali się z niełatwym tematem świętości, a wniosek ogólny z sympozjum: potrzeba digitalizacji źródeł. Być może, że ukażą się pierwsze publikacje na stronach FIDES.

Druga strona medalu

2008-04-07T16:02:00.002+02:00

Pax!
Jednocześnie każda trudna sprawa ma właściwą sobie charakterystykę. Gdy np. ktoś pisze o molestowaniu seksualnym, czy rozmawia i propaguje dzielenie się partnerami w specjalnych klubach, to ma to zupełnie inne znaczenie. Każdemu zbrodniarzowi zasłania się twarz, nie podaje nazwiska, mimo iż wiadomo, że czynu się dopuścił i zrobił coś złego, a w przypadku spraw Kościoła, chcą niektórzy, aby wszystko było ujawniane, osądzone i zawyrokowane, zanim jeszcze komukolwiek i cokolwiek udowodniono.

Żyjąc w takie atmosferze, ataku na Kościół i niszczeniu publicznym autorytetu Kościoła, łatwo można przenieść to również na badania nad duchowością, z jednej strony nabierając podejrzenia o złą wolę tego kto chce dotykać prawdy, a z drugiej zbyt szybkiego ukrywania problemów, które nurtują Zgromadzenia.

Wejdźmy do kaplicy felicjanek na Wawrze. Z jednej strony, z lewej, bł. Angela, a z drugiej,z prawej, bł. Honorat, po obu stronach tabernakulum. Pięknie Jezus Chrystus łączy oboje, a z tego rośnie modlitwa i znak duchowości. Ale nie jest to talkie proste i tak zrozumiałe, bo nowicjuszki uczą się, że bł. Honorat nie był założycielem Zgromadzenia, a jedynie kierownikiem Matki. Tyle, że jeśli jest tylko kierownikiem, to czemu jest w kaplicy na równi z Angelą...? (To jedna ze spraw trudnych, delikatnych i niebezpiecznych, a wartych rozważenia).

Trudne tematy

2008-04-07T15:48:00.002+02:00

W duchowości honorackiej są takie tematy, które trudno poruszać, aby nikogo nie dotknąć. Gdy chcemy poruszyć jakiś temat, to wtedy zaraz, niejako mechanicznie przychodzi do głowy zaraz wiele problemów, które różni ludzie będą nam zarzucać. Nie pisz, nie mów, bo to jest takie przykre..., a może nas już nie lubisz i jesteś przeciwko nam...etc. Ale czy można żyć nie stawiając pytań, nie prowadzać dialogu w imię prawdy, która i tak jest podstawą miłości. Czy wystarczy do miłowania jedynie bycie...? Czy czasem podstawą miłości nie jest właśnie poznanie bytu, sprawy, osób?

Weźmy np. sprawę ukrycia. Z jednej strony martwimy się, żeby to ukrycie zachować (po sto razy pytamy o zdjęcia do WH, albo podjęcie jakiejść inicjatywy jest zatrzymywane właśnie ukryciem), a z drugiej na naszej-klasie znajduję zdjęcia z przedstawienia na cześć matki generalnej zamieszczone przez jedną siostrę. Ciekawe, gdybym to zdjęcie opublikował, to co by się stało...? Na pewno byłbym posądzony i oskarżony o łamanie ukrycia, może pojawiłby się problem praw autorskich, może proces sądowy przeciwko bratu...? Tych dwóch ostatnich nie jestem pewnien, ale wiem, że wiele jest takich niespójności, nieścisłości, niekonsekwencji..., a wszystko dlatego, że charyzmat nie został dobrze odczytany, że jest zniekształcony przez tzw. "reorganizację".

Drogi o. Honoracie!

2008-04-05T10:35:00.002+02:00

Pax tecum!
Wiesz, że dzisiaj mija 100 lat od decyzji Stolicy Apostolskiej o odsunięciu Ciebie od Zarządu Zgromadzeniami. Za kilka dni 23 kwietnia 1908 otrzymasz list od ministra generalnego o. Bernarda z Andermatt powiadamiający Cię o tej decyzji. A 1 maja 1908 roześlesz list okólny do Zgromadzeń zalecający im podporządkowanie się decyzji Stolicy Apostolskiej. Co Ty o tym myślisz teraz patrząc na całą historię z nieba? Na pewno podziwiasz drogi Bożej Opatrzności. I na pewno znasz odpowiedzi na niektóre dręczące nas pytania. Bo my tu na ziemi, nie znając wszystkiego (wiele rzeczy popaliłeś) zastanawiamy się: czy jednak wtedy była jakaś inna możliwość rozwoju Twojego dzieła w jego pierwotnej postaci? Wielu możliwości nie widzimy, ale gdyby Zgromadzenia przejął w całości o. Izydor Wysłouch, którego chciałeś na swego następcę, a on już 28 sierpnia 1908 odchodzi z Zakonu, byłoby większe z tego cierpienie i zamieszanie. Być może więc nie było innej drogi bardziej życzliwej dla dzieła, a oczyszczenie to, było konieczne. Ale czy dzisiaj charyzmatem Twoich dzieci, córek i synów, jest dzieło przed, czy po 1908 roku? Co oznacza wezwanie Soborowe powrotu do źródeł, czy chodzi o źródła w wersji przed czy po 1908 roku? A jeśli zgodnie z prawdą obiektywną trzeba uznać, że charyzmatem Twoim jest dzieło w wersji sprzed 1908 roku, to czy prawdziwym był powrót do źródeł ograniczony do utrzymania status quo w czasach PRL? To są pytania ogromnie ważne, na które w 100 lecie tych wydarzeń warto się zastanowić, a Ciebie prosimy o pomoc w szukaniu prawdziwych odpowiedzi niezależnie od ludzkich układów.

Coś na dzień kobiet

2008-03-07T11:30:00.001+01:00

Autor śpiewa o kobiecie starej, ale kochanej, do której miłość przeszła próbę czasu!!!

Honorat obrazem kapucyna?

2008-03-06T17:22:00.004+01:00

Łysy, gruby, brodaty, stary, a do tego trudno zrozumiały. Czy to są cechy kapucyna? Niektórzy bracia mówią, że nasi święci kapucyńscy to wszyscy jacyś dziwni, no może poza o. Pio. A Honorat do nich się zalicza.
Tymczasem łysy Honorat może przypominać o wydarzeniu biblijnym, gdy dzieciom przeszkadzała łysina proroka i śmiały się z niego, to wyszedł niedźwiedź i pożarł dzieci. Był to znak, który miał ostrzegać przed lekceważeniem proroka. Może więc łysina oznacza proroka, którego lekceważymy, a wtedy ów znak profetyczny staje się obecny także w Honoracie.
Honorat był gruby, ponieważ poświęcił się modlitwie, spowiedzi i pisaniu, a to prowadziło do życia pozbawionego ruchu. Mimo postów i innych umartwień nie udało mu się zachować figury ascetycznej. Bardziej jest to jednak znak ofiary niż braku umartwienia.
Broda jego jest typową brodą alla cappuccina, czyli nie strzyżona od momentu wstąpienia do Zakonu. Znak oddania Panu i pewnej formy nazireatu. Broda oznacza przecież tę część Kościoła najbardziej mężną, czyli męczenników.
Stary, to człowiek doświadczony w życiu duchowym, mędrzec, który może pomóc rozumieć świat i siebie.
Kiedyś o. Roztworowski, kameduła, powiedział mi, że dawniej byli prawdziwi wielcy grzesznicy, którzy jak chcieli się wyspowiadać, to on ich wysyłał do kapucynów. Bo oni mieli brody, a ona czyniła ich z wyglądu łagodnymi, tak, że grzesznik się ich nie bał. A teraz nie ma ani prawdziwych grzeszników, ani prawdziwych kapucynów. Może więc warto czasem zastanowić się dlaczego nie przyjmujemy niektórych cech Honorata i niekiedy okazuje się dla nas niezrozumiały...

Różnorodność i jedność historii

2008-01-22T20:59:00.001+01:00

Inne podobne dzieła bywają najczęściej utworem wyobraźni, stanowiąc to dla dorosłych, czym są bajki dla dzieci, dlatego więc dziecinne tylko umysły zajmować mogą. Smutne też sprawia wrażenie ogólny zapał, jaki dziś do nich panuje, bo przypomina nadejście tych czasów, o których powiedziano, że „od prawdy słuchanie odwrócą, a ku baśniom się obrócą (2Tm 4,4).. Ta zaś powieść ze zdarzeń prawdziwych cała się składa, a chociaż bywają i inne powieści na rzeczywistych wypadkach osnute, lecz żadna z nich nie może dorównać naszej ani w prawdzie, ani w ważności, gdyż fakty, które treść jej stanowią, są najwyższą ludzką, a nawet nadludzką powagą stwierdzone i najżywiej obchodzą wszystkich ludzi myślących. Tu więc powinien by się zwrócić ów zapał do czytania, bo tu jedynie może on zostać rozumnie zaspokojonym. W tej powieści znajduje się wszystko, co tylko człowiek zdoła sobie przedstawić najszczytniejszego i najszlachetniejszego, a zarazem co tylko świat i samo piekło najprzewrotniejszego i najzłośliwszego wydało. Są tam i poświęcenia najwznioślejsze, intrygi i zdrady najniegodziwsze, i dzieła miłości nadludzkiej, i zbrodnie najokrutniejsze. Są i tajemnice najgłębsze, które, choć do pewnego stopnia będą tu odsłonione. zostaną jednak tajemnicami na zawsze.

Powieść nad powieściami

2008-01-22T20:30:00.000+01:00

"Ośmieliłem się nazwać to powieścią, bo sam Bohater i Twórca owych zdarzeń mianował ich głoszenie opowiadaniem dobrej nowiny i nazwa ta dotychczas ogólnie się utrzymuje. Jest to rzeczywiście tylko opowieść, ale przedmiot jej wzbudza zawsze tyle podziwu i tak przechodzi wszelkie ludzkie oczekiwania, że nie tylko wtedy, gdy zdumionemu światu po raz pierwszy była oznajmioną, ale i dotąd zawsze się nowiną i zawsze dobrą wydaje. Nazwałem zaś to Powieścią nad powieściami, gdyż ze względu na rodzaj i treść wypadków, na ich znaczenie i rozległość, na osoby, które w niej występują i na wrażenia, jakie ta powieść obudzą, i na popularność, do jakiej ma prawo, i wreszcie na cel jej właściwy, przechodzi wszystko, cokolwiek w tym rodzaju napisane być może".

Opowiadanie, przepowiadanie, głoszenie dobrej Nowiny, zawsze dobrej i zawsze nowiny, czyż to nie jest zgodne z zasadą ewangelizacji? Ze zdziwienia, zdumienia rodzi się wiara? A zdziwienie z nowości i dobroci orędzia?

Fragment autobiograficzny?

2008-01-22T19:56:00.000+01:00

Znamy je wprawdzie wszyscy, słyszymy o nich od kolebki, ale właśnie dlatego, żeśmy je tyle razy słyszeli, nie umiejąc jeszcze dziecinnym rozumem poznać całej ich doniosłości, stały się one dla nas rzeczą powszednią i nie wzbudzają już żadnego zaciekawienia.
Gdybyśmy je wszakże dokładniej rozumieli, historia ich nie wychodziłaby nigdy z rąk naszych i z pamięci, ale zatapiając się w niej ustawicznie, rozważalibyśmy ją zawsze z wielkim uniesieniem umysłu i najczulszym rozrzewnieniem serca.

Jeśli ten fragment można uznać za autobiograficzny, na co wskazuje forma "my", to mamy w nim spojrzenie Honorata na swoje dzieciństwo. Słuchał o Ewangelii, ale stała się dla niego nudna i nieciekawa, bo nie był w stanie zrozumieć jej doniosłości, jako dziecko. Być może, że jest to słabość ówczesnej katechezy, uczenia na pamięć niezrozumiałych dla dziecka formuł, ale może tutaj widać najwyraźniej jak potrzebni są ci co prosto opowiadają.
Czyż jest możliwe, aby dojść do takiego stanu zainteresowania, że historia Boża "nie wychodzi z rąk i z pamięci", że rozum i serce zawsze na świeżo odczytuje historię zbawienia? Ponadto ten fragment również wydaje się autobiograficzny, a zatem jeśli Honorat stawia to jako propozycję dla innych wyrastającą z przekonania opartego na fakcie własnego życia,to jest to możliwe. A z drugiej strony jak daleką drogę przebył nasz święty: od nudy do uniesieni i rozrzewnienia.

Opowiadanie na różne sposoby

2008-01-22T15:11:00.000+01:00

Bł. Honorat pisał:
Słysząc o powszechnym upodobaniu publiczności "naszej w powieściach i o tym, że dziś takie tylko dzieła u nas popłacają, które mieszczą w sobie jak najwięcej scen romantycznych, dziwiłem się, że się dotąd nie znalazł żaden z powieściopisarzy, który by, korzystając z tego ogólnego nastroju czytelników, ogłosił im owe najwznioślejsze i najciekawsze zdarzenia, co przed dziewiętnastu wiekami całym światem wstrząsnęły. Wszak one jedne mają w sobie moc niespożytą, tak że i dzisiaj jeszcze, gdyby tylko były w nowy sposób podane, mogłyby prawdziwie poruszyć serca i zaspokoić gorączkowe pragnienie powieści, oraz wrodzoną człowiekowi ciekawość, a to w sposób tak zupełny, iżby już po nich żadna inna historia nie mogła zająć nikogo. A gdy nadto przypomniałem sobie, że i wtedy, przed wiekami, nie talent opisujących, ani wymowa opowiadających, ale raczej wielkość podawanych wypadków tak skutecznie wzruszyła umysły — odważyłem się i sam przedsięwziąć to dzieło, tym bardziej, że mam przekonanie, iż każdy na swój sposób przykładać się do niego powinien i że na tym polu najpożyteczniej się pracuje. Zdarzenia bowiem, które zamierzam opowiedzieć, powinny by ustawicznie zajmować świat cały i należałoby, aby je wszyscy ludzie, tak uczeni, jak i prości, tak wielcy jak i maluczcy z najżywszym zajęciem i jak najczęściej czytali.

W tym kontekście warto się zastanowić:
1. Jaki rodzaj literacki dzisiaj zajmuje umysły? Dzisiaj raczej długich powieści ludzie nie czytają, choć są chwalebne wyjątki.
2. W jaki sposób wykorzystać wrodzoną człowiekowi ciekawość dla celów ewangelizacji, a jednocześnie nim nie manipulować?
3. Czy wielkość i wzniosłość dobrej Nowiny opowiadanej człowiekowi musi mieć jakiś wielki wysoki poziom? Czy zawsze wielcy głoszą ewangelię?
4. Dlaczego każdy na swój sposób przykładać się powiniendo ewangelizacji?

Inne modlitwy

2008-01-17T14:45:00.000+01:00

Boże, Ojcze Wszechmogący, Ty wywyższyłeś Jezusa Chrystusa jako Władcę i Zbawiciela dla nawrócenia i odpuszczenia grzechów, odnów w Rodzinie Honorackiej ducha żywej wiary, roztropnej łagodności i wiernej gorliwości w głoszeniu nawrócenia i odpuszczenia grzechów w majestacie Oblicza Pańskiego. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Boże, Stwórco i Zbawicielu, Ty przenikasz każdego człowieka i znasz przyczyny niewiary i buntu przeciw Panu i Jego Pomazańcowi, wysłuchaj wołania serc pozbawionych sensu życia, cierpiących z powodu grzechu i okrytych całunem beznadziei, niech blask zwycięstwa nad śmiercią ukryty w Rodzinie Honorackiej zajaśnieje w nich oddając im światłe oczy serca, jak stało się to w życiu bł. Honorata. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Boże, Sprawiedliwy i Miłosierny, Ty wydobyłeś bł. Honorata z otchłani niewiary i ateizmu, ożyw ducha apostolskiego w Rodzinie Honorackiej, aby światło ich ukrytego świadectwa wskazywało drogę do Boga każdemu kto jej potrzebuje. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Modlitwa do bł. Honorata

2008-01-17T14:38:00.000+01:00

Boże Wszechmogący, który wezwałeś bł. Honorata, naszego brata, z ciemności ateizmu do światła wiary i dałeś nam to samo powołanie do życia kapucyńskiego, wejrzyj na Jego Rodzinę i daj jej prawdziwą wiarę, niezachwianą nadzieję i miłość doskonałą, aby w czasie Wielkiej Nowenny napełniła się Twoim Duchem Świętym i odnalazła charyzmat Patryjarchy swego. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Litanie do bł. Honorata

2008-01-16T12:49:00.000+01:00

[Ustawa o prawie autorskim w interpretacji Obliczanek]

Dzieło Posłanniczek

2008-01-15T13:47:00.000+01:00

[Ustawa o prawie autorskim w interpretacji Obliczanek}

Nowenna i Honorat na youtoub.com

2008-01-15T09:08:00.000+01:00

Pax! Dzięki naszym "babkom ze świata" sprawa nowenny przed 100-leciem śmierci bł. Honorata stała się od siedmiu godzin obecna na popularnych stronach youtoub. Swoim zwyczajem poszły w świat, a nie w środowisko Godtoub, które jest środowiskiem religijnym, a przez to mniej popularnym. Gratulacje. Dla chętnych podaję adres: http://www.youtube.com/watch?v=vD9GBAx1e0g. Niestety pod naciskiem musiały się wycofać, a szkoda.

Dni skupienia I roku Nowenny

2007-12-18T15:58:00.000+01:00

DNI SKUPIENIA I ROKU
WIELKIEJ NOWENNY PRZED 100 ROCZNICĄ ŚMIERCI
BŁ. HONORATA KOŹMIŃSKIEGO

WIARA I NAWRÓCENIE
Centrum Duchowości Honoratianum

1. 12-13 stycznia 2008 - prowadzi br. Andrzej Baran OFMCap

„Gdy straciłem wiarę żyłem długo bez pamięci na Boga, ale On okazał mi miłosierdzie.” (por. ND s. 10; NDJ s. 233)

a) Dlaczego utrata wiary jest ludzkim, osobistym i społecznym, nieszczęściem?
b) Co znaczy dzisiaj żyć w pamięci na Boga? Co pomaga uniknąć życia tak, jakby Boga nie było?
c) W czym Pan okazuje nam miłosierdzie?

2. 9-10 lutego 2008 - prowadzi br. Grzegorz Filipiuk OFMCap

„Jednego razu pozostając w samotności uczułem jakby Oblicze Boże na mnie spoczęło. Odezwałem się wtedy słowami dawno nie powtarzanymi: Ojcze nasz.” (por. NDJ s. 233)

a) Dlaczego samotność niszczy moje życie?
b) Dlaczego mówi moje serce szukaj Jego Oblicza?
c) Czego należy pragnąć w świetle modlitwy Ojcze nasz?

3. 1-2 marca 2008 - prowadzi br. Tomasz Płonka OFMCap

„Dzięki wejrzeniu Boga Ojca wiara powoli wracała do mego serca i w końcu przywiodła mnie do poświęcenia się Jemu na służbę” (por. NDJ s. 233)

a) Kto jest Nauczycielem Twojej wiary?
b) Dlaczego nie wystarczy raz nauczyć się prawd wiary?
c) Dlaczego życie nasze jest dziełem wiary?

4. 19-20 kwietnia 2008 - prowadzi br. Jarosław Banasiuk

„Pomimo grzechów mogę powiedzieć, że Bóg był ze mną, bo sam bym nie umiał tyle zrobić.” (ND s. 234)

a) Dlaczego grzechy nie przeszkadzają działaniu łaski uczynkowej?
b) Czy Bóg jest z nami w prowadzeniu naszych dzieł?
c) Dlaczego dzieła nasze przeszkadzają uświęceniu?

5. 24-25 maja 2008 - prowadzi br. Andrzej Baran OFMCap

„Zginie wszystko, co nie od Boga wzięło początek, opuść wszystko, a znajdziesz wszystko, porzuć żądze, a znajdziesz spoczynek.” (ND s. 341)

a) Dlaczego to co nie od Boga ma początek jest skazane na zagładę?
b) Dlaczego ubóstwo jest pomocą w naszym życiu?
c) Dlaczego czystość jest naszym odpoczynkiem?

6. 21-22 czerwca 2008 - prowadzi br. Grzegorz Filipiuk OFMCap

„Chcę porzucić wszystko i pozostać z Tobą, aby o Tobie tylko myśleć, Ciebie tylko znać, Ciebie kochać, dla Ciebie żyć i umierać.” (ND s. 246)

a) Dlaczego trzeba porzucić wszystko, aby żyć w Chrystusie?
b) Dlaczego należy przekreślić życie dla siebie, aby żyć dla Chrystusa?
c) Kim jest Chrystus, że skupić wszystkie nasze siły?

Dni skupienia w lipcu i sierpniu indywidualnie

7. Lipiec 2008

„Bóg tyle łask mi użyczał, nie zważając na zaślepienie moje.”

a) Jakich łaski Bóg Ci użyczał? Co znaczy „użyczyć”?
b) Dlaczego zaślepienie nasze nie przeszkadza Bogu w udzielaniu łaski?
c) Czy Bóg może uratować zaślepioną Rodzinę?

8. Sierpień 2008

„Obym był dawniej Ciebie poznał i pokochał, i całym sercem do Ciebie się nawrócił.”

a) Dlaczego szkoda czasu na odchodzenie od Boga?
b) Dlaczego poznanie i miłość idą razem ku nawróceniu?
c) Czy jesteś nawrócony całym sercem do Boga?

9. 13-14 września 2008 - prowadzi br. Tomasz Płonka OFMCap

„Pragnę uczestniczyć w tej wzgardzie, jaką ponosił Ukochany Pan mój Jezus Chrystus w dniu Przenajświętszej Męki swojej, gdy był od wszystkich i we wszystkim wzgardzony.”

a) Czy podzielasz pragnienia Twego Ojca?
b) Dlaczego wzgarda jest drogą do zjednoczenia z Chrystusem?
c) Co przeszkadza Ci najbardziej w akceptowaniu tej drogi?

10. 18-19 października 2008 - prowadzi br. Jarosław Banasiuk

„Oto ja, Twoja zdobycz i Twój prozelita, której potężnej Opiece winien jestem moje nawrócenie” (ND s. 485)

a) Jaką rolę pełni Maryja w naszym nawróceniu?
b) Co przeszkadza Ci w pełnym oddaniu Matce Bożej?
c) Co robić, aby nasze oddanie było pełne?

11. 29-30 listopada 2008 - prowadzi br. Grzegorz Filipiuk OFMCap

„Więc tylko dla bluźnierstwa znalazła się wiara” (ND 441). Bo dlatego, że na świecie wiara ustała i upowszechniło się niedowiarstwo, czyż i Pan Bóg miał zmienić swój pogląd na to?” (ND 445)

a) Czy wiara może prowadzić do bluźnierstwa? (Szatan wierzy i drży)
b) Co sprawia, że wiara staje się żywa?
c) Dlaczego potrzebujemy wiary do nawrócenia i nawrócenia do pełnej wiary?

12. 20-21 grudnia 2008 - prowadzi br. Tomasz Płonka OFMCap

„Pan Jezus przez swoje modlitwy w Ogrójcu wyjęczał dla mnie nie tylko powołanie, ale i podwójne nawrócenie pomimo niewdzięczności i że to ostatnie najwięcej Go kosztowało” (ND 269)

a) Co Pan Jesus wybłagał dla Ciebie w Ogrójcu?
b) Co oznacza podwójne nawrócenie? Czy w zakonie można utracić wiarę i się nawrócić?
c) Co robić, aby leczyć niewdzięczność duszy?

ND – Notatnik Duchowy
NDJ – Nowy Dar Jezusa
Rozpoczęcie: sobota godz. 10.00, zakończenie: niedziela godz. 7.00 (Eucharystia)
Koszt: dobrowolna ofiara

Kalendarium I roku Nowenny

2007-12-18T15:57:00.000+01:00

KALENDARIUM I ROKU
WIELKIEJ NOWENNY PRZED 100 ROCZNICĄ ŚMIERCI
BŁ. HONORATA KOŹMIŃSKIEGO

WIARA I NAWRÓCENIE
patronat: WYNAGRODZICIELKI NAJŚWIĘTSZEGO OBLICZA

Spotkania które odbyły się w roku 2007 jako przygotowanie do Nowenny:
29.09.2007 Spotkanie junioratów, Sanktuarium Bł. Honorata, Nowe Miasto n. Pilicą
13.10.2007 Spotkanie nowicjatów, Sanktuarium, Nowe Miasto
03.11.2007 Spotkanie profesek i profesów wieczystych, Sanktuarium, Nowe Miasto

I Rok Nowenny:
16.12.2007 Rozpoczęcie Wielkiej Nowenny, Sanktuarium, Nowe Miasto n. Pilicą
12-13.01.2008 DS z bł. Honoratem, prowadzi br. Andrzej Baran OFMCap, CDH
09-10.02.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Grzegorz Filipiuk OFMCap, CDH
01-02.03.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Tomasz Płonka OFMCap, CDH
22.03.2007 Wigilia Paschalna Rodziny Honorackiej, CDH
19-20.04.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Jarosław Banasiuk OFMCap, CDH
07.05.2008 Sympozjum Honorackie, Uniwersytet Kard. S. Wyszyńskiego, Warszawa
24-25.05.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Andrzej Baran, CDH
21-22.06.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Grzegorz Filipiuk, CDH
22-28.06.2008 Rekolekcje z Bł. Honoratem, CDH
13-14.09.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Tomasz Płonka, CDH
27.09.2008 Spotkanie junioratów, Sanktuarium, Nowe Miasto
04-12.10.2008 Nowenna przed Uroczystością Bł. Honorata, Sanktuarium, Nowe Miasto
13.10.2008 Uroczystość Błogosławionego Honorata,
20. Rocznica Beatyfikacji, Sanktuarium, Nowe Miasto
18-19.10.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Jarosław Banasiuk, CDH
03-09.11.2008 Rekolekcje z Bł. Honoratem, CDH
22.11.2008 Spotkanie profesek i profesów wieczystych, Sanktuarium, Nowe Miasto
29-30.11.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Grzegorz Filipiuk, CDH
06-07.12.2008 Czuwanie Rodziny Honorackiej, Częstochowa, Jasna Góra
16.12.2008 Rozpoczęcie II Roku Nowenny, Sanktuarium, Nowe Miasto
20-21.12.2008 DS z Bł. Honoratem, prowadzi br. Tomasz Płonka, CDH

DS - Dzień Skupienia

Aktualne informacje dotyczące tych spotkań zob. www.cdh.ofmcap.pl

Dziewięć lat modlitwy, nawrócenia i medytacji

2007-12-18T15:54:00.000+01:00

TEMATY KOLEJNYCH LAT I PATRONAT ZGROMADZEŃ
WIELKIEJ NOWENNY PRZED 100 ROCZNICĄ ŚMIERCI
BŁ. HONORATA KOŹMIŃSKIEGO

TWÓRCZA WIERNOŚĆ MIŁOŚCI

1 rok - 16 XII 2007 - 16 XII 2008
WIARA I NAWRÓCENIE - Obliczanki

2 rok - 16 XII 2008 - 16 XII 2009
POWOŁANIE I KONSEKRACJA - Służki, Posłanniczki

3 rok - 16 XII 2009 - 16 XII 2010
MODLITWA I EUCHARYSTIA - Westiarki

4 rok - 16 XII 2010 - 16 XII 2011
WSPÓLNOTA I KOŚCIÓŁ - Imienia Jezus

5 rok - 16 XII 2011 - 16 XII 2012
MIŁOSIERDZIE I SŁUŻBA - Franciszkanki od Cierpiących,Sługi Jezusa

6 rok - 16 XII 2012 - 16 XII 2013
OFIARA I WYNAGRODZENIE - Pasterzanki

7 rok - 16 XII 2013 - 16 XII 2014
KRZYŻ I NADZIEJA - Honoratki, Doloryści

8 rok - 16 XII 2014 - 16 XII 2015
TUUS TOTUS - Niepokalanki, Sercanki

9 rok - 16 XII 2015 - 16 XII 2016
TESTAMENT I ŚMIERĆ - Wspomożycielki

10 rok - 16 XII 2016 [100 rocznica śmierci] - 16 XII 2017
ROK DZIĘKCZYNIENIA - Kapucyni

Patronat duchowy - Mniszki Klaryski Kapucynki

Wielka Nowenna

2007-12-18T15:29:00.000+01:00

LIST MINISTRA PROWINCJALNEGO
NA ROZPOCZĘCIE WIELKIEJ NOWENNY

L. dz. 425/2007

Do Braci Warszawskiej Prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów
Do Sióstr i Braci Rodziny Honorackiej

List na rozpoczęcie Wielkiej Nowenny przed 100 rocznicą śmierci
bł. O. Honorata Koźmińskiego

Wielkie i ważne wydarzenia, które mają szczególne znaczenie dla człowieka, warto zachować w pamięci, a może nawet spróbować zatrzymać w czasie tak, aby były bliskie i aktualne. Jednym ze sposobów tego zatrzymania jest nieustanne wspominanie, czemu służą rocznice i jubileusze.
Dla braci kapucynów w Polsce, szczególnie dla naszej Prowincji Warszawskiej i dla całej Rodziny honorackiej ogromnie ważna jest postać bł. Honorata Koźmińskiego. Dla kapucynów jest bratem z tej samej rodziny zakonnej, a zgromadzenia honorackie nazywają go ojcem swoich wspólnot, a także duchowym przewodnikiem poszczególnych sióstr jemu współczesnych. Ta bliska relacja oraz niegasnące pragnienie rozwoju kultu Błogosławionego, a w tym kontekście także rozwoju duchowego i liczebnego naszych wspólnot, wzmaga potrzebę jeszcze większego poznania osoby i dziedzictwa bł. Honorata. Okazją do tego będzie 100. rocznica jego śmierci czyli narodzin dla nieba, jak to określamy w przypadku świętych i błogosławionych. 16 grudnia 1916 roku siostra śmierć przyszła do brata Honorata w klasztorze w Nowym Mieście nad Pilicą. Zakończyła się jego ponad 80-letnia wędrówka przez ziemię, wędrówka ku świętości, której tak bardzo pragnął. Spojrzenie na śmierć może budzić lęk przed tym, co nieznane, ale może otworzyć oczy na życie, które jest uwerturą rzeczy przyszłych, a śmierć jest do nich bramą.
Każdy 16. dzień miesiąca przywołuje na pamięć bł. Honorata. Od wielu lat ten dzień jest okazją do spotkań, słuchania wykładów i refleksji nad życiem i twórczością Błogosławionego. Warszawa, Nowe Miasto, Zakroczym, miejsca działalności o. Honorata, dziś stały się ośrodkami czci jego osoby, myśli, działania. Sanktuarium w Nowym Mieście, do niedawna działający w Warszawie Instytut bł. Honorata, a dziś jego kontynuator - Archiwum Warszawskiej Prowincji w Zakroczymiu, Wicepostulatura sprawy kanonizacji to ważniejsze instytucje propagujące kult Honorata i zajmujące się jego spuścizną piśmienniczą i dziedzictwem. O wzroście kultu niech świadczą liczne inicjatywy podejmowane szczególnie w ciągu ostatnich 20 lat, z których niewątpliwie pierwszą i kluczową była beatyfikacja dokonana przez papieża Jana Pawła II w Rzymie 16 października 1988 r. Bł. Honorat jest patronem diecezji łowickiej, a także jednej z parafii w Białej Podlaskiej. Jego relikwie ostatnio wędrowały po okolicy Nowego Miasta, dzięki czemu stał się bliższy rodzinom. Sympozja na KUL i UKSW, spotkania w Centrum Duchowości „Honoratianum” w Zakroczymiu, coraz liczniejsze wydawnictwa popularne i naukowe to owoc pracy braci i sióstr, a także ludzi nauki, którzy podejmują wysiłek zgłębiania i propagowania duchowości i historii życia o. Honorata.
W ten nurt włącza się inicjatywa Wielkiej Nowenny. Wielkiej, gdyż trwać ona będzie przez 9 kolejnych lat, aż do 16 grudnia 2016 r., kiedy to wspominać będziemy 100. rocznicę śmierci Honorata. Wielkiej, gdyż będzie ona gromadzić wokół osoby Błogosławionego rzeszę braci i sióstr, wspólnotę wspólnot: Rodzinę honoracką i Braci Mniejszych Kapucynów. Wielkiej, gdyż będzie ona przybliżać nam nie tylko Honorata, ale także ogromne bogactwo duchowości Założycieli zgromadzeń i bogactwo braci i sióstr, którzy dziś starają się kontynuować ich misję w Kościele i świecie.
Hasłem Nowenny jest „Twórcza wierność miłości”. Twórczość zakłada działanie i rozwój, wierność - posłuszeństwo i trwanie, a miłość jest motywem zarówno działania, jak i trwania. Patrząc na życie bł. Honorata, dostrzegamy wszystkie te elementy: twórczość wyrażona jest w jego duszpasterskiej aktywności, której szczególnym owocem jest powołanie zgromadzeń zakonnych, męskich i żeńskich oraz ogromna płodność pisarska; wierność to nieugiętość w pełnieniu woli Bożej mimo braku sprzyjających warunków, to stałość i posłuszeństwo wobec natchnień Bożych oraz uległość Kościołowi; miłość to cały sens jego życia, to wartość, która powinna być „jeśli nie jedyną, to przynajmniej główną pobudką wszystkich naszych spraw” (H. Koźmiński, Powieść nad powieściami, s. 13). Wokół tych treści będziemy gromadzić się na różnych spotkaniach, zachęceni, by czynić refleksję i modlić się w naszych wspólnotach zakonnych i domowych.
Tematy poszczególnych lat Nowenny wyrastają z życia Honorata i pokazują jego charyzmat i duchowość. Każdy rok ma patronat, który podjęły zgromadzenia honorackie. Ostatni rok pod przewodnictwem braci kapucynów będzie wspólnym dziękczynieniem za dar o. Honorata i jego dziedzictwa. Całość będą wspierać swoją modlitwą siostry klaryski kapucynki.
Kluczowym spotkaniem każdego roku, 2007-2016, będzie dzień 16 grudnia. Wówczas będziemy kończyć i zarazem rozpoczynać kolejne lata Nowenny. Program i wszelkie materiały pomocne w jej przeżywaniu znajdziemy w wydawanym co rok „Przewodniku”, który będzie spełniał funkcje informacyjne oraz posłuży jako modlitewnik i agenda liturgiczna. Z pewnością będzie też pomocą dla wszystkich, którzy nie będą mogli uczestniczyć w spotkaniach w Nowym Mieście czy w Zakroczymiu, a przez indywidualną modlitwę włączą się w to wspólne dzieło.
Nowenna do czegoś przygotowuje, coś ważnego zapowiada, a więc jest w swoim celu ukierunkowana na ważne wydarzenie, do którego zmierza. Jednak sama w sobie może stać się narzędziem formacji duchowej i intelektualnej, a jej przeżywanie wydać konkretne owoce jeszcze przed rocznicowymi obchodami. O to trzeba nam prosić - o dobre owoce tego czasu. Szczególnie zwracam się do chorych i cierpiących, aby włączyli swoją ofiarę cierpienia w walkę z wszelkimi przeciwnościami, które pojawiają się wtedy, gdy zamysł pochodzi od Boga.
Zapraszam Braci i Siostry, Czcicieli bł. Honorata, a także wszystkich zainteresowanych jego życiem, charyzmatem i duchowością do wspólnej modlitwy i udziału w bogatym programie Wielkiej Nowenny. Niech ten czas będzie dla nas okazją do pogłębienia tożsamości honorackiej i kapucyńskiej, do budowania jeszcze większej jedności i współpracy Sióstr i Braci Rodziny honorackiej i kapucyńskiej, do odkrywania Bożego planu wobec naszych wspólnot, szczególnie w kontekście budzenia powołań, odkrywania własnego charyzmatu i gorliwości apostolskiej tak, by przez poznanie i miłość jeszcze bardziej zachwycić się swoim powołaniem.
Niech błogosławiony Honorat wstawia się za Wami i pociąga swoim przykładem twórczej wierności miłości.

br. Sławomir Maria Siczek OFMCap
minister prowincjalny

Warszawa, dnia 29 listopada 2007 r.
w święto Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego

Pieśń o bł. Honoracie

2007-10-20T22:31:00.000+02:00

Wiara i Nawrócenie

a --------------------G

1. Miałem czternaście lat,

F --------------------E

Gdy ateizm złamał mi serce.

a ---------------------G

Słowo ludzkie, dumne i dufne;

F --------------------E

Wyrwało dziecięcą wiarę.

a --------------------------G

Ref. A teraz, błogosławi mi Pan,

F ------------------------E

A dziś, wysławiam mego Boga.

a -----------------------G

2. Ślepy, nie widziałem dokąd idę;

F ---------------------------E

Głuchy, nie słyszałem ostrzeżenia;

a --------------------------G

Zraniony, udawałem zdrowego;

F ---------------------------E

Martwy, „apostoł ateuszostwa”.

a --------------------------G

Ref. A teraz, błogosławił mi Pan,

F ------------------------E

A dziś, wysławiam Go w niebie.

a ------------------------G

3. Umarł mi ojciec, zawiódł mnie świat,

F -------------------------------E

Śmiertelna choroba pytała o sens;

a ------------------------------------G

Oskarżono mnie za nic; uwięziono w cytadeli;

F ------------------E

Kajdany, zimno i mrok.

a --------------------------G

Ref. I przez to, błogosławił mi mój Pan,

F -----------------------E

A dziś, wysławiam mego Boga

a --------------------------G

4. Wtedy gdy nie było nikogo,

F ----------------------E

A sam umierałem z trwogi,

a -----------------------G

Bluźniłem i chciałem, umrzeć;

F----------------------E

Wtedy Pan wejrzał na mnie.

a ---------------- G

Ref. //A Jego wspaniałe Oblicze

F----------------------- E

Wejrzało na mnie z miłością.

a ---------------------------------G

Dlatego dziś, wysławiam mego Boga,

F ----------------------------E

Bo Jego Oblicze zajaśniało w mym sercu.//

Utrata wiary Honorata

2007-10-13T23:12:00.000+02:00

Pewnego dnia dwaj młodzieńcy w wieku 14 lat spotkali się po świętach Bożego Narodzenia, aby porozmawiać. Jeden z nich miał na imię Wacław, a drugiego imienia nie znamy. Wiemy, że jego brat uczył się na Łotwie. Dotarły tam idee oświeceniowe, które w czasie świąt starszy brat opowiedział młodszemu. Rozum naczelną zasadą życia, a wszystko co nieracjonalne należy odrzucić. Wiara jest sprzeczna z rozumem, a wierzyć na wiarę , bez zbadania wszystkiego jest niegodne człowieka. Z tymi ideami przekazanymi prze z kolegę rozpoczyna się najpierw zabawa w niewierzącego, a potem utrata wiary i włóczęga ateisty w poszukiwaniu nowych ateistów. Wacław początkowo udawał, a potem gdy inni go nakłaniali do wiary, to przekornie trzymał się zasłyszanych i niesprawdzonych idei jako własnych. Zaprzestał praktyk religijnych. A potem rozpoczął krucjatę ateisty. Nakłaniając wielu do ateizmu, mawiał, że "jeśli się nawrócę, możecie mi napluć w twarz". I tak stał się "apostołem ateuszostwa". Trwało to kilka lat.

Jutro Święto bł. Honorata Koźmińskiego

2007-10-12T18:52:00.000+02:00

Mamy rok 2007, a 100 lat temu rozpoczął się proces oczyszczenia, dzięki któremu dzieło Honorata okazało swoja trwałość, choć nie pozostało w pierwotnym zamyśle. Dzisiaj, sto lat po tych wydarzeniach wsłuchując się w jego doświadczenie, a także widząc błędy ówczesnych biskupów, możemy z jednej strony odkryć pierwotny zamysł Założyciela, a z drugiej umocnić swoje powołanie tym, że nawet błędy biskupów (przełożonych) nie zatrzymają dzieła Bożego, gdy wykonywane jest w posłuszeństwie Jezusa Chrystusa, czyli aż do śmierci. Na takim posłuszeństwie wyrasta twórcza wierność charyzmatowi i życie z Ducha Świętego. Pisał o tym św. Franciszek z Asyżu:Pan mówi w Ewangelii: Kto nie wyrzekłby się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem (por. Łk 14,33);i: Kto chciałby zachować swoje życie, straci je (Łk 9,24).Ten człowiek opuszcza wszystko, co ma, i traci swoje ciało, który siebie samego oddaje całkowicie pod posłuszeństwo w ręce swego przełożonego.I cokolwiek czyni i mówi, jeśli wie, że nie sprzeciwia się to jego woli, jest to prawdziwe posłuszeństwo, byleby to, co czyni, było dobre.I choćby podwładny widział coś lepszego i pożyteczniejszego dla swej duszy niż to, co nakazuje przełożony, niech dobrowolnie złoży Bogu z tego ofiarę i niech stara się spełnić życzenie przełożonego.To jest bowiem posłuszeństwo z miłości (1 P 1,22), ponieważ miłe jest Bogu i bliźniemu.Jeśli przełożony wyda jakieś polecenie niezgodne z jego (podwładnego) sumieniem, wolno mu nie posłucha, niech go jednak nie opuszcza.A jeśli z tego powodu będzie przez kogoś prześladowany, niech go dla Boga jeszcze bardziej miłuje.Kto bowiem woli znosić prześladowanie niż odłączyć się od braci, ten trwa rzeczywiście w doskonałym posłuszeństwie, bo życie swoje oddaje za braci swoich (por. J 15,13).Jest bowiem wielu zakonników, którym się wydaje, że widzą lepsze rzeczy do zrobienia niż te, które nakazują przełożeni; ci oglądają się wstecz (por. Łk 9,62) i powracają do wymiotów własnej woli (por. Prz 26,11; 2 P 2,22). Ci są mordercami i swoim złym przykładem gubią wiele dusz. Dowodzi tego również doświadczenie exbetanek.

Odpowiedź na wezwanie Pana

2007-10-05T13:14:00.000+02:00

Spis treści
Przedmowa 5
Wprowadzenie 9
Stańmy przed Bogiem 17
Wezwanie do świętości 22
Hasło życia - „chcę być świętym" 21
Cena świętości 88
Ekspiacja 40
Św. Franciszek - wzorem odnowy Kościoła 47
Duch franciszkański 54
Konsekracja w życiu zakonnym 66
Naśladowanie świętych 73
Miłość Boga i bliźniego 81
Obraz Boży w człowieku 92
Nowy człowiek w Chrystusie 101
Gorliwość 108
Oziębłość 117
Pokora 127
Modlitwa 137
Dojrzałość duchowa 144
Umiłowanie krzyża 155
„Architekt Boży" 164
Poświęcenie siebie samego Jezusowi Chrystusowi - Mądrości Wcielonej przez ręce Maryi......................172
Przeżycia i postanowienia 182
Odnowienie ślubów 191

Rozmowy z Ojcem Honoratem

2007-10-05T12:16:00.000+02:00

Pax!

Niedawno, rok temu, nastapiło wznowienie książki autorstwa o. Józefa Korzeniowskiego, o szczególnym charakterze. Trudno jest napisać wywiad z człowiekiem, który żył przed nami, nigdy go nie widzieliśmy, ani słyszeliśmy, a jednak autorowi udało się to zrobić. Nawiązuje tyms amym do dawnej tradycji dialogu. Oczywiście posługując się fragmenami Notatnika duchowego i innych dzieł drukowanych i niedrukowanych, omawia w relacji do Kapucyńskiego Świętego, wiele ważnych spraw życia duchowego i społecznego. Polecam, choć przy lekturze radzę uwzględnić gatunek literacki wywiadu rzeki. Instytut, który wydał tę pozycję przestał juz istnieć, jego rolę przejęło Centrum Duchowości "Honoratianum".

Dewizą św. Benedykta, przyjętą przez całe chrześcijaństwo, jest zawołanie „ Ora et labora" - módl się i pracuj. Co po tych radach dotyczących modlitwy mógłbyś dodać, Ojcze, w sprawie pracy? Czy mógłbyś choć krótko wyliczyć jej przymioty?

- Pracować porządnie w swoim miejscu i czasie;
- Pracować sumiennie nie oszukując tych, dla których się pracuje;
- Pracować dokładnie, nie byle zbyć;
- Pracować pilnie, jakby dla siebie samego: owszem, jakby dla samego Pana Jezusa;
- Pracować wiernie, nie tracąc czasu na przechodzenie lub zbyt długi wypoczynek;
- Pracować w duchu posłuszeństwa i pełnienia woli Bożej robiąc to, co każą i tak, jak każą;
- Pracować w duchu umartwienia, nie przebierając w robotach, nie wybierając sobie, co lżejsze lub co więcej dogadza, ale co wypadnie;
- Pracować pobożnie niezbyt skwapliwie, podnosząc serce do Boga i ofiarując Mu trud przy pracy podjęty;
- - Należy też podnosić ważność obowiązku podjętego, uważając go za wolę Boską [...]. I że go należy tak spełniać, jakby się służyło samemu Chrystusowi

Czy Bł. Honorat będzie nazwany Patriarchą?

2007-10-04T23:15:00.001+02:00

Założył wszystkie formy życia zakonnego: od habitowych kontemplacyjnych i czynnych, przez bezhabitowe kontemplacyjne i czynne, aż po instytut świecki. Ukrycie tego człowieka zdumiewa, a jednocześnie trudno go przedstawić współczesnemu człowiekowi jako wielkiego i wartego promowania. Drobne sukcesy są: oto kleryk podejmuje się pisać o Rodzinie Honorackiej... Póki jednak nie damy do dyspozycji źródeł rekopiśmiennych do dyspozycji środowiskom, to właściwie nie będzie mógł się przebić przez zasłonę ukrycia. Czyż będzie mógł być nazwany Patriarchą jak nazywa się św. Franciszka z Asyżu?

Podziękowanie dla KRH

2007-10-01T14:58:00.000+02:00

Pax!

Wczoraj przeżywaliśmy 25 lecie życia zakonnego na Poczekajce. Piękna uroczystość pełna znaków i symboli wzywających do wiary. Odnowienie profesji po 25 latach od dnia złożenia ich pierwszy raz, to wzruszający moment daru i zadania. Dziękujemy wszystkim za modlitwy i obecność, a szczególnie przedstawicielkom KRH, które reprezentowały całą Rodzinę Honoracką.
Niech Pan Wam błogosławi.

Stygmaty św. Franciszka z Asyżu

2007-09-17T11:14:00.000+02:00

Pax!

Warto przypomnieć dzisiaj, w święto Stygmatów , że Honorat w swoim dziele "Franciszek i jego naśladowcy" opisał dokładnie ducha serafickiego. I to nie w jakimś jego fragmencie, ale w całości obejmując wszystkie cnoty i dzieła tegoż ducha. Stygmaty właśnie przekonały pokolenie franciszkanów w czasach Honorata o tym, że Franciszek jest uosobieniem całej mistyki i ascetyki katolickiej. Z tego powodu odnowi ducha franciszkańskiego znaczy odnowić życie katolickie w świecie.

Książka o Gabriela

2007-09-12T16:53:00.000+02:00

o. Gabriel Bartoszewski OFMCap
Boży Architekt. Bł. Honorat Koźmiński
Ojciec Honorat, kapucyn, przez swoją służbę Narodowi w niewoli zasłużył sobie na miano bohatera narodowego i prawdziwego męża stanu. Powołał do życia dwadzieścia sześć zgromadzeń zakonnych, w tym cztery męskie. Do dziś dnia żyje, działa i pracuje w niesłychanie trudnych warunkach osiemnaście zgromadzeń zakonnych. Przeszły i one za naszych czasów przez ciężkie doświadczenia, ale nie zdołano im odebrać ducha Chrystusowego.

Honorat o Eucharystii

2007-09-12T16:49:00.001+02:00

Są to wybrane teksty pisane z nawróconego serca Patrona ateistów i założyciela 27 zgromadzeń zakonnych. Mają charakter afektywny, umacniający rozumną pobożność. W ich lekturze odsłania się nam świadek, pasterz, lekarz, który dał się ukształtować nauczaniem Matki Kościoła. Niniejsze teksty ukazujące się na zakończenie Roku Eucharystii, a zebrane w czasie trwania XI Synodu biskupów poświęconego tematowi Eucharystia źródłem i szczytem życia oraz misji Kościoła, wypełnią misję, jaką nadał im ich autor: niech umocnią naszą wiarę i praktykę życia "od Komunii świętej do Komunii świętej".

Bł. Honorat w KAI

2007-09-12T16:39:00.001+02:00

Urodził się w rodzinie inteligenckiej w 1829 roku w Białej Podlaskiej jako Wacław Koźmiński. Maturę skończył w Płocku, a studiował na wydziale budownictwa przy Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie.
Jego młodzieńcze lata cechowała obojętność wobec Boga. Pod zarzutem należenia do spisku politycznego został aresztowany i osadzony w X pawilonie warszawskiej Cytadeli. Po jedenastu miesiącach więzienia zwolniono go, ale przeżycia więzienne na zawsze zmieniły jego stosunek do Boga.
Skończył studia, a wkrótce potem wstąpił do zakonu kapucynów (1848). Tam przyjął imię Honorat.
Wyświęcony na kapłana w 1852 roku, pełnił w zakonie pełnił różne obowiązki: profesora, gwardiana, definitora. Był wybitnym kaznodzieją oraz znanym spowiednikiem. Swoją głęboka religijnością, łagodnym usposobieniem, troską o ludzi zjednywał wiele osób dla Chrystusa.
Założył wiele zgromadzeń zakonnych - do dziś istnieją trzy habitowe: felicjanki - powołane razem z bł. Marią Angelą Truszkowską, serafitki i kapucynki; oraz czternaście bezhabitowych (siostry nie wyróżniały się strojem, żeby ukryć się przed carskim zaborcą, który je prześladował). Zgromadzenia o. Honorata podejmowały prace charytatywne i apostolskie m. in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych.
Po powstaniu styczniowym skasowano klasztor, w którym przebywał o. Honorat, a zakonników wywieziono do Zakroczymia. Ostatecznie osiadł on w Nowym Mieście nad Pilicą, gdzie zmarł.
© 2005-2007 Katolicka Agencja Informacyjna. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Modlitwa o kanonizację

2007-09-12T16:36:00.002+02:00

Wszechmogący wieczny Boże, Ty błogosławionemu Honoratowi, kapłanowi, dałeś łaskę prowadzenia dusz drogami świętości i sprawiłeś, że ubogacił Twój Kościół licznymi rodzinami zakonnymi, pokornie Cię prosimy, spraw, abyśmy za jego przyczyną otrzymali potrzebne nam łaski..., żyli zawsze pełnią naszego powołania chrześcijańskiego i łączyli się z Tobą w doskonałej miłości. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Nowenna do Bł. Honorata

2007-09-12T16:36:00.001+02:00

Dzień 1
Panie, wyznaję, że od Ciebie pochodzi wszelkie dobro i Ty wszystkim kierujesz. Spraw, bym ubogacony łaską Ducha Świętego, za wstawiennictwem bł. Honorata, poznawał to, co słuszne i sprawiedliwe oraz zawsze czynił to, co jest zgodne z Twoją wolą, a zwłaszcza w sprawie, którą Ci polecam ...
3 Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo
Błogosławiony Honoracie - módl się za nami.
(Te modlitwy odmawia się każdego dnia nowenny)

Dzień 2
Kieruj, Panie, moim życiem, broń w przeciwnościach i zachowaj od złego, abym wsparty przykładem i wstawiennictwem bł. Honorata zawsze pełnił Twoją wolę i znajdował w niej upodobanie przed Tobą. Z ufnością proszę o wsparcie w rozwiązaniu trudnej sprawy, którą Ci przedkładam ...

Dzień 3
Panie, Ty nagrodziłeś wiarę i czyny miłości bł. Honorata, gorliwego kapłana i zakonnika, który został nam dany za przykład do naśladowania. Udziel mi łaski i siły do wytrwania w wierze, nadziei i miłości, sprawiedliwości i prawdzie, a zwłaszcza w tej trudnej sprawie, którą Ci przedkładam ...

Dzień 4
Panie Jezu Chryste, Ty powiedziałeś: Zaprawdę mówię wam, proście a otrzymacie, szukajcie a znajdziecie, pukajcie a będzie wam otworzone. Z ufnością uciekam się do Ciebie za wstawiennictwem bł. Honorata w moich potrzebach i proszę o łaskę ...

Dzień 5
Zbawicielu mój, Tyś powiedział: Zaprawdę mówi wam, o cokolwiek prosić będziecie Ojca w imię moje, da wam. Zachęcony tymi słowami, proszę Ojca w imię Twoje, przez pośrednictwo bł. Honorata o łaskę ...

Dzień 6
Panie, niech Twój sługa Honorat, zaszczycony tytułem Błogosławionego w Kościele katolickim, oręduje nieustannie za nami, wyjednuje udręczonej Ojczyźnie, którą tak umiłował, pokój i błogosławieństwo, a mnie uprosi potrzebną łaskę ...

Dzień 7
Boskie Serce Jezusa, cierpliwe i wielkiego miłosierdzia oraz dobroci i miłości pełne, miej litość nade mną, biednym grzesznikiem i udziel mi łaski ..., o którą Cię proszę przez Bolesne i Niepokalane Serce Maryi oraz bł. Honorata.

Dzień 8
Wraz z Maryją Dziewicą, którą tak po synowsku czcił i miłował bł. Honorat, składam Ci, Panie, hołd, cześć i uwielbienie, dziękując za wszystkie łaski i polecam się Twojej opiece, szczególnie w sprawie ...

Dzień 9
O błogosławiony Honoracie, który w trudnych czasach dla Kościoła i Ojczyzny trafnie odczytywałeś znaki czasu i z głęboką wiarą i ufnością pracowałeś z myślą o lepszej przyszłości, wstawiaj się za Ojcem św., Biskupami, wszystkimi Polakami, a mnie wyjednaj łaskę, o którą z ufnością i pokorą proszę ...

W KAI ledwo go dostrzegli

2007-09-12T16:34:00.000+02:00

Ten XIX-wieczny kapucyn założył w sumie 26 zgromadzeń zakonnych, z czego większość ukrytych z powodu zakazu władz zaborczych. 13 października Kościół obchodzi wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego.
Gdy miał dziewiętnaście lat, wstąpił w Warszawie do zakonu kapucynów. Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1852. Był cenionym kaznodzieją, bardzo poszukiwanym spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Zajmował się też pisaniem dzieł o treściach religijnych.
Mimo trudnych czasów, w jakich przyszło mu żyć, gdy Polska znajdowała się pod zaborami, przyczynił się w wielkim stopniu do rozwoju życia zakonnego. Założył 26 zgromadzeń zakonnych, z czego 17 pomimo zakazu zaborców. W związku z tym większość z nich to zgromadzenia ukryte, bezhabitowe. To on właśnie dał początek felicjankom czy serafitkom. Struktura organizacyjna tych zgromadzeń została oparta na regule trzeciego zakonu św. Franciszka. A celem egzystencji zgromadzeń wytyczonym przez fundatora było uświęcenie osobiste oraz działalność charytatywna i akcja apostolska w rodzinach, fabrykach, szpitalach. Zgromadzenia te stały się wzorem dla dzisiejszych Instytutów Świeckich.
Zmarł 16 grudnia 1916 r. w Nowym Mieście. Na ołtarze wyniósł go w 1988 roku papież Jan Paweł II.
KAI (ad)

Inaczej o jego życiu

2007-09-12T16:32:00.000+02:00

Bł. Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej. Był synem Stefana Koźmińskiego, budowniczego powiatowego i Aleksandry z Kahlów. Miał czworo rodzeństwa. Na chrzcie otrzymał imiona Florentyn, Wacław i Jan. W 1840 r. rodzina Koźmińskich przeniosła się do Włocławka, gdzie Stefan Koźmiński objął stanowisko budowniczego obwodu kujawskiego. Jedenastoletni Wacław zaś zaczął uczyć się w gimnazjum w Płocku. Podczas pobytu w tej szkole, mimo głębokiej pobożności wyniesionej z domu, stracił wiarę i zaparł się Boga. Po jej ukończeniu rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych na Wydziale Budowniczym w Warszawie. Wkrótce został osierocony przez ojca.
W kwietniu 1846 r. Wacław został niespodziewanie oskarżony o udział w spisku przeciwko carowi i osadzony w Cytadeli Warszawskiej. Tam poważnie zachorował na tyfus i był bliski śmierci. Na skutek modlitw swojej matki, 15 sierpnia tego samego roku, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, przeżył nawrócenie i zaczął wracać do zdrowia. Już wtedy zdecydował się na poświęcenie swojego życia Bogu. Podczas jedenastomiesięcznego pobytu w więzieniu dokonał się proces jego duchowego przeobrażenia. Na skutek nadzwyczajnej interwencji Bożej zrodziła się na nowo wiara Wacława. Odtąd wierzył już niezachwianie, bo spotkał się osobiście z Chrystusem, przeżywszy przedtem gorycz niewiary. Po uwolnieniu z Cytadeli, w marcu 1847 r., odbył spowiedź generalną i zaczął prowadzić surowe ascetyczne życie.
Jako młodzieniec dwudziestoletni, przerywając w połowie ostatni rok studiów, wstąpił Wacław do Zakonu Kapucynów 8 grudnia 1848 r. w Warszawie . Nowicjat w Lubartowie rozpoczął 21 grudnia tego samego roku, wtedy też otrzymał habit zakonny i nowe imię Honorat. Po złożeniu pierwszych ślubów, 21 grudnia 1849 r., został wysłany na studia filozoficzno-teologiczne do Lublinia. W 1852 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Od tej pory, "z wielkim namaszczeniem, pobożnością i serdecznym wzruszeniem" , codziennie odprawiał Mszę św., do której przygotowywał się również niezwykle starannie. Miał wielką cześć dla Najświętszego Sakramentu, który adorował wiele razy w ciągu dnia.
Będąc kapłanem udzielał się jako lektor teologii oraz kaznodzieja i spowiednik. Gorliwie działał w wielu świątyniach Warszawy, przede wszystkich głosząc kazania, które przyciągały wielu słuchaczy. Katechizował także na tzw. pensjach żeńskich. Miał dar rozpoznawania i kierowania duszami ludzkimi, jego konfesjonał był zawsze oblegany. Spowiadał również więźniów skazanych na śmierć. Udzielał się także jako misjonarz ludowy.
Od pierwszych lat życia zakonnego towarzyszyła mu świadomość i pragnienie, by wszystkie swoje talenty i dary dane przez Boga spożytkować w celu ukazania ludziom miłości Boga, służby Kościołowi i budowania Królestwa Bożego w duszach. Sam o tym pisze w "Notatniku duchowym": Naprzód od czasu wstąpienia do zakonu zawsze na myśli miałem, żeby można ludziom dać poznać miłość Bożą; zdawało mi się, że to byłoby najskuteczniejszym lekarstwem na te choroby wieku. I dalej: "Miłość Jezusa ma być jedyną moją pobudką do wszystkiego. Pragnę wszystko ożywiać tą intencją i żyć dla miłości Jezusa". Od samych początków przyświecała mu idea odrodzenia ducha religijnego w społeczeństwie polskim. Propagował nabożeństwo do Matki Bożej, zwłaszcza Żywy Różaniec, nadając mu charakter społeczny.
Najczynniej jednak, o. Honorat oddał się pracy w Trzecim Zakonie Franciszkańskim, który już od lat istniał przy kościele kapucynów warszawskich. Swoim zaangażowaniem ożywił i zaktywizował tę społeczność. W 1855 r. zetknął się z Zofią Truszkowską, która będąc tercjarką franciszkańską i opiekując się wraz z kilkoma niewiastami, ludźmi bezdomnymi, poprosiła o. Honorata o nadanie im statutu tercjarek życia wspólnego . Obok rozlicznych zajęć, tak w zakonie (sekretarz prowincjała, wykładowca teologii dla kleryków), jak i poza nim, najwięcej czasu Koźmiński poświęcił nowemu zgromadzeniu. Dla sióstr był spowiednikiem i kierownikiem duchowym, mistrzem i autorem ustaw. Zgromadzeniu wszczepił duchowość franciszkańską i ustalił strukturę organizacyjno-prawną.
W ten sposób zainicjował o. Koźmiński zgromadzenie sióstr felicjanek, a potem dwadzieścia pięć innych wspólnot habitowych i niehabitowych, z których do dzisiaj istnieje siedemnaście. Są nimi: Posłanniczki Królowej Najświętszego Serca Jezusowego (1874), Służki Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej (założone w 1878 r. pod wpływem objawień Matki Bożej Niepokalanej w Gietrzwałdzie w 1877 r.), Córki Matki Bożej Bolesnej (1881 - zgromadzenie początkowo ukryte, które potem przywdziało habity i znane jest pod nazwą serafitek), Franciszkanki od Cierpiących (1882), Westiarki Jezusa (1882), Bracia Słudzy Maryi Niepokalanej (1883), Sługi Jezusa (1884), Córki Najczystszego Serca Maryi (1885), Siostry Imienia Jezus (1887), Małe Siostry Niepokalanego Serca Maryi (1888), Wynagrodzicielki Najświętszego Oblicza (1888), Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych (1889), Córki Maryi Niepokalanej (1891), Synowie Matki Bożej Bolesnej (1893), Pocieszycielki Najświętszego Serca Jezusowego (1894), Służebnice Matki Dobrego Pasterza (1895). Z nie istniejących należy wymienić: Siostry Martanki (1881), Siostry Pielęgniarki (1881), Służebnice Paralityków (1873), Adoratorki Wynagradzające (1888), Mariavitae (1893), Córki Maryi Jasnogórskiej (1889), Niewiasty Ewangeliczne (1893), Tercjarki Kongregacyjne (1894), Księża Mariańscy (1894), Słudzy Najśw. Rodziny (1894).
Dzięki działalności o. Honorata zaistniał dziwny paradoks. Władze carskie kasując klasztory w 1864 r. przewidywały, że po 30 latach życie zakonne w Polsce przestanie istnieć. Tymczasem dzięki działalności bł. Honorata liczba osób zakonnych znacznie się powiększyła, z końcem XIX wynosiła około 10 tys. członków . Koźmiński dokonał tak wielkiego dzieła dzięki szczególnemu charyzmatowi, jaki otrzymał od Boga. Pociągnął do służby Bożej tysiące dusz dlatego, że działał w oparciu o czyste idee ewangeliczne i z to wielką odwagą. Zrezygnował on bowiem z pewnych form zakonnych dla ratowania życia zakonnego w jego najczystszym ideale, praktykowaniu rad ewangelicznych. Stanowi to o jego wielkim nowatorstwie w tej dziedzinie.
Swoje siostry i braci o. Honorat wysyłał do różnych środowisk życia społecznego i zawsze z całym naciskiem podkreślał, że wszyscy są powołani do świętości i do życia apostolskiego, by w ten sposób nieść pomoc Kościołowi. Stał się on wielkim promotorem obecności życia konsekrowanego w świecie. Jego ideały znalazły potwierdzenie dopiero w Konstytucji apostolskiej papieża Piusa XII "Provida Mater Ecclesia" (1947) i dokumentach Soboru Watykańskiego II (Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym - "Gaudium et spes", Konstytucja dogmatyczna o Kościele - "Lumen Gentium", Dekret "Apostolicam Actuositatem").
Bł. Honorat nie zaniedbywał też troski o własny Zakon, skazany przez zaborców na wymarcie. W klasztorze zakroczymskim, gdzie zakonnicy z Warszawy zostali przymusowo przewiezieni w 1864 r., a potem w nowomiejskim (dokąd kapucynów przeniesiono w 1895 r.), starał się podtrzymywać współbraci na duchu i stale zachęcał do zachowania karności zakonnej. Stał się w tym wielkim sprzymierzeńcem o. Prokopa Leszczyńskiego, komisarza generalnego . Funkcję tę zresztą po jego śmierci o. Honorat przejął, i od 1895 r. był także komisarzem polskiej prowincji kapucyńskiej, to zaś w tych trudnych czasach było źródłem wielu jego przykrości. Zasięg jego władzy był mały, gdyż rozciągał się tylko na klasztor łomżyński i nowomiejski. Zadania jednak były trudne: utrzymywać w wymierającej prowincji ducha zakonnego i gorliwość oraz nie dopuszczać do zwątpienia i rozproszenia się zakonników.
Oddawał się w tym czasie z zapałem swoim obowiązkom. Odbywał wizytacje kanoniczne, wygłaszał konferencje i przez przykład własnego życia podtrzymywał umiłowanie ideałów franciszkańskich: ubóstwa i miłości braterskiej. Utrzymywał stały kontakt z generałem zakonu, przekazując mu sprawozdania o stanie wymierającej prowincji.
Powstały w 1893 roku na terenie Królestwa ruch mariawitów z Felicją Kozłowską (była penitentka Koźmińskiego) na czele, zaszkodził opinii ojca Honorata. Gdy zaś pozbawiono go kierownictwa nad zgromadzeniami bezhabitowymi, przyjął to z pokorą i posłuszeństwem.
O. Honorat mimo rozlicznych obowiązków nie zaniedbywał pracy pisarskiej. Pracę tę należy oceniać w aspekcie postawy apostolskiej. Przez całe swe życie czuł się on ponaglany ideą służby Bogu i ludziom, także poprzez pisarstwo. Pracę pisarską wprowadził do swego stałego regulaminu dziennego. Niejednokrotnie czuł się niezdolnym do władania piórem, przeżywał ciężkie chwile: rozterki i zwątpienia. Miał świadomość, że nie otrzymał od Boga daru władania słowem po mistrzowsku i nie pragnął tego. Chodziło mu tylko o to, by móc przekazywać jak najlepiej prawdy religijne i ideały ewangeliczne. Pragnieniem jego było szerzenie chwały Bożej i ratowanie dusz ludzkich. Tłumaczył więc, przerabiał, wydawał dziełka pobożne własnego układu i pomysłu, zabierał głos w sprawach aktualnych, zajmował się żywo zagadnieniami społecznymi. Tematykę dzieł i ich rodzaj wyznaczała nie tylko osobowość pisarza, ale też odbiorcy. Czytelnicy w tym okresie nie posiadali głębszego przygotowania religijnego, cechowała ich nawet skłonność do dewocji, która nie kształtowała głębszego życia duchowego i właściwych postaw religijnych. Te fakty złożyły się na taką, a nie inną twórczość Koźmińskiego.
Biorąc pod uwagę poruszaną tematykę i rozmiar poszczególnych dzieł pisanych przez o. Honorata, można je podzielić na kilka działów:
1. pisma dotyczące kultów, a więc Męki Pańskiej, idei wynagradzania, kultu Serca Jezusowego, Matki Najświętszej i świętych;
2. trzy monumentalne dzieła życia: "Powieść nad powieściami" w czterech tomach (Włocławek 1909-1910), "Czem jest Maryja, czyli zbiór tajemnic, przywilejów, łask, cudów i uwielbień Przenajświętszej Bogarodzicy według dni roku ułożony" (Kraków 1885) i "Święty Franciszek Seraficki. Jego życie, wielkie dzieła, duch, dary, pisma i nauki i ich odbicie w naśladowcach jego (Warszawa, t. I, 1901; t. II, 1902; t. III, 1905, t. IV, 1913, t. V i VI pozostały w rękopisie);
3. inne pozycje: dzieła homiletyczne, dziełka dotyczące świętych z Zakonu Franciszkańskiego i dotyczące organizacji tego zakonu, np. felicjanek, zgromadzeń ukrytych i Trzeciego Zakonu Świeckiego i inne pisma poświęcone aktualnym sprawom.
O. Koźmiński był liczącym się pisarzem. Dzieła jego były czytane i doczekały się pochlebnych recenzji. Przede wszystkim zaś stanowiły one swoisty pokarm duchowy dla jego duchowych córek i synów. Podsumowując jego dorobek pisarski, zauważyć można 128 pozycji drukowanych i 37 niedrukowanych, opracowania Konstytucji i Ustaw dla wszystkich swoich zgromadzeń i 28 tomów kazań
Trzeba jeszcze wspomnieć o wielkiej miłości o. Honorata do Maryi, z którą zresztą związał całe swoje zakonne i kapłańskie życie. Jej wstawiennictwu - jak pisał - zawdzięczał wszystkie łaski, począwszy od tych wielkich, jak powrót do wiary, uwolnienie z więzienia, łaska powołania, aż do wszelkich najdrobniejszych darów. Maryję czcił w różnych tajemnicach i często oddawał się Jej w opiekę. Obierał ją sobie za: Orędowniczkę, Pośredniczkę, Wspomożycielkę, Nauczycielkę do kazań, Doradczynię do spowiedzi, Obronicielkę czystości, Dziękczycielkę.
W 1867 r., podczas corocznych rekolekcji odbytych w Zakroczymiu, wraz z postanowieniem pisania "Notatnika duchowego", oddał się o. Honorat Matce Najświętszej w niewolę miłości: Ciebie przeto, Przebłogosławiona Matko Jezusa i moja, przez którą wszelkie dobro nam z nieba przychodzi, z której Serca pochodzą te wszystkie zbawienne natchnienia, obieram sobie za moją Mistrzynię i Matkę Dobrej Rady w tym moim zajęciu, prosząc Cię przez Serca Syna Twego, abyś mi dyktowała to wszystko, co widzisz do poprawy mojej potrzebne, a potem abyś mnie łaskawie przestrzegała, przypominała i dopomagała do dopełnienia tego, co sobie postanowię. To wszystko, co tu piszę, składam dzisiaj w Przenajświętsze Serce Twoje, prosząc Cię, abyś te moje niedołężne pragnienia ofiarowała P. Bogu razem z najgorętszymi uczuciami i pragnieniami, którymi to Serce przy Twoim ofiarowaniu się przejęte było i abyś mi uprosiła przez to obfitsze błogosławieństwo Boże. Siebie samego także w to Serce przeczyste zamykam i razem z Tobą ofiaruję się dzisiaj P. Bogu naszemu na służbę szczerą i gorliwą, z tym się oświadczając, że odtąd w tym Sercu chcę żyć i Jego cnoty naśladować, i Jego uczuciami się przejmować, abym przez to Serce Bogu najmilsze mógł się stać miłą Jemu ofiarą... (...) Wybieram Ciebie dzisiaj wobec całego Dworu Niebieskiego za moją Matkę i Mistrzynię, Tobie oddaję i poświęcam tytułem niewolnika moje ciało i moją duszę, moje dobra wewnętrzne i zewnętrzne, i wartość samych nawet dobrych moich uczynków przeszłych, teraźniejszych i przyszłych; dając Ci całkowite i zupełne prawo rozrządzać mną i wszystkim, co do mnie należy, bez wyjątku, według Twego upodobania, na większą chwałę Boga, w czasie i w wieczności.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że dzięki inicjatywie i współpracy o. Honorata zostało ustanowione święto Matki Bożej Częstochowskiej, obchodzone po raz pierwszy 29 sierpnia 1906 r., a 15 sierpnia tego roku odbyła się pielgrzymka narodowa, pomimo utrudnień ze strony zaborców.
W październiku 1916 r. o. Honorat poważnie zachorował. Zmarł w Nowym Mieście nad Pilicą 16 grudnia 1916 r. w opinii świętości. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 21 grudnia i były wielką manifestacją. Obecni na pogrzebie - jak również wielu innych - byli przekonani, że umarł człowiek święty. Opinię tę podzielali nie tylko katolicy, ale nawet i Żydzi. Pochowany został w katakumbach w Nowym Mieście.
Fama świętości, jak i łaski otrzymywane za jego wstawiennictwem, były przyczyną wszczęcia procesu beatyfikacyjnego , który został przeprowadzony w latach 1949-1988. Proces o pismach trwał od 1951 do 1971 r. i zakończył się wydaniem dekretu zatwierdząjącego pisma przez Kongregację dla Spraw Świętych. Po wydrukowaniu "Summarium" i opracowaniu "Informatio", akta sprawy zostały złożone u Generalnego Promotora Wiary. Dekret o heroiczności cnót o. Koźmińskiego ogłosił papież Jan Paweł II dnia 16 marca 1987 r., a dekret o cudownym uzdrowieniu s. Dominiki Józefy Muraszewskiej został proklamowany przez papieża 2 września 1988 r. Ojciec św. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 16 października 1988 r. w Rzymie na placu Św. Piotra w 10 rocznicę swego pontyfikatu i 159 rocznicę jego urodzin.
Powołanie dane od Boga Wacław Koźmiński dobrze odczytał i realizował przez całe życie. Było to powołanie franciszkańskie. Brat Paweł Litwiński, ze zgromadzenia bezhabitowego Sług Maryi Niepokalanej, tak o nim napisał po śmierci: Niewątpliwie najgłębszym umiłowaniem Ojca Honorata był jego własny zakon i nie sposób pojąć tego człowieka, jeśli się w nim nie widzi kapucyna.
A sam Honorat w swoim "Testamencie" pisze: Dziękuję szczególnie za łaskę powołania do Serafickiego Zakonu, za wprowadzenie do tego raju rozkoszy, w którym nigdy żadnej boleści nie doznałem i za to niewymowne szczęście, iż mi pozwolił tyle lat przeżyć pod jednym dachem ze sobą i służyć sobie, dając mi zrozumieć wielki zaszczyt tej służby, którą sobie cenię nad wszystko.

Następcy Błogosławionego

2007-09-12T16:30:00.000+02:00

Bracia Kapucyni beatyfikowani w 1999 roku przez Jana Pawła II w Warszawie

1. błog. Br. Fidelis Chojnacki (1906-1942) Bardzo gorliwy brat z klasztoru kapucynów w Lublinie, który z entuzjazmem i radykalizmem podjął drogę doskonałości według ducha św. Franciszka. Student teologii, głębokiej wiary i wyjątkowej pracowitości. Wywieziony do obozu w Dachau, tam zakończył życie 9 lipca 1942 r. "Br. Fidelis opuszczał nasz barak 28 i przechodził na tzw. blok inwalidów. Był wówczas br. Fidelis tak jakoś dziwnie ukojony i uciszony w sobie, w oczach miał nawet pogodne błyski, ale były to już błyski nie z tego świata. Ucałował się z każdym z nas i pożegnał nas słowami św. Franciszka: "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Do widzenia w niebie" (o. Kajetan Ambrożkiewicz).

2. błog. Br. Symforian Ducki (1888-1942) Brat zakonny z klasztoru w Warszawie, odznaczający się prostotą chrześcijańską i duchowością franciszkańską. Został zmasakrowany 11 kwietnia 1942 r. przez strażników obozu w Oświęcimiu. "W oczach blokowego była wściekłość, strach i szaleństwo. Nieprzytomny rzucił się wprzód i okrwawionym kijem trzasnął w siwą głowę. Symforian padł na kolana. Wstał. Zachwiał się i ostatnim wysiłkiem przeżegnał gromadę zbirów. Może nie widział już, kogo żegna krzyżem Chrystusowym, a może wierny Jego nauce, udzielał im swego przebaczenia. Mówił coś, czegośmy, najbliżej niego będący, już nie rozumieli, i ze słowami tymi upadł na wskos, zagradzając mordercom drogę do nas".(Czesław Ostańkowicz).

3. błog. O. Anicet Kopliński (1875-1941) Kapłan zakonny z klasztoru w Warszawie, apostoł miłosierdzia na terenie stolicy; już za życia otaczała go sława świętości. Aresztowany w 1941, nie ratował się pochodzeniem niemieckim. Wraz ze współbraćmi z Zakonu został przewieziony do obozu zagłady w Oświęcimiu. Swe cierpienia chciał zawsze wtopić w modlitwę i w naśladowanie Mistrza z Nazaretu. Często mówił do współbraci więźniów: "Musimy do końca wypić ten kielich goryczy". Poniósł śmierć w komorze gazowej w obozie 16 października 1941 r.

4. błog. O. Henryk Krzysztofik (1908-1942) Gwardian i dyrektor studiów w klasztorze w Lublinie. Był zakonnikiem o wyjątkowej gorliwości, oddaniu sprawie Bożej. Aresztowany i osadzony w obozie w Dachau, był tam szczególnym oparciem dla cierpiących i umierających. Na grypsie z obozu do wychowanków przesłał: "Drodzy bracia! Jestem w rewirze na 7 bloku. Strasznie schudłem, bo woda opada. Ważę 35 kg. Każda kość boli. Leżę na łóżku jak na krzyżu z Chrystusem. I dobrze mi jest razem z Nim być i cierpieć. Modlę się za Was i cierpienia swoje Bogu za Was ofiarowuję". Zakończył życie 4 sierpnia 1942 r.

5. błog. O. Florian Stępniak (1912-1942) Kapłan zakonny z klasztoru w Lublinie, człowiek szczególnej wiary i dobroci. Poniósł śmierć w komorze gazowej, wywieziony 12 sierpnia 1942 r. z obozu w Dachau w "transporcie inwalidów". "O. Florian Stępniak był słonkiem tego nieszczęśliwego baraku. Ludzie tam zamknięci byli przeznaczeni na śmierć. Umierali dziesiątkami z osłabienia, a od czasu do czasu wywożono ich grupami do komór gazowych. Kto nie był w obozie, ten nie ma pojęcia, czym dla takich ludzi, dla takich kościotrupów na bloku inwalidzkim, żyjących wiecznie w atmosferze śmierci, było pogodne słowo pociechy, czym mógł być dla nich uśmiech wynędzniałego jak i oni kapucyna, który nie poddawał się jednak ogólnej psychozie grozy i strachu, bo nie bał się śmierci, bo wyciągał ku niej swe suche ramiona z taką bodaj miłością, jak ongiś św. Franciszek, śpiewając w ostatniej chwili życia swą pieśń o słońcu i śmierci"
(o. Kajetan Ambrożkiewicz)

Kolejne opracowanie jego życia

2007-09-12T16:29:00.001+02:00

Błogosławiony O. Honorat Koźmiński
Koźmiński Florentyn Wacław Jan Stefan, w zakonie o. Honorat, ur. 16 X 1829 Biała Podlaska. Syn Stefana i Aleksandry Kahl, stanu szlacheckiego. Ojciec jego był architektem powiatowym. Najpierw uczył się w miejscowych szkołach do klasy trzeciej, a potem w Płocku ukończył siedem klas gimnazjalnych Z kolei przez cztery lata studiował na Wydziale Budownictwa w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Ale ojciec wkrótce zmarł, a młodego K. aresztowano za rzekomy udział w organizacjach politycznych 23 IV 1846. W Cytadeli warszawskiej w X pawilonie zachorował ma tyfus. Wskutek starań matki został zwolniony z więzienia 27 II1 1847. Do kapucynów prowincji polskiej wstąpił 21 XII 1848 w Lubartowie. Nowicjat odbył pod kierunkiem o. Rajmunda Smerdzińskiego. Gwardianem klasztoru był wówczas o. Cyryl Prosiński. Za swego kierownika duchownego obrał o. Prokopa Leszczyńskiego, znanego hagiografa. Śluby proste złożył 21 XII 1849 i wyjechał do Lublina na studia filozofii. Dnia 18 XII 1850 złożył śluby uroczyste w ręce o. Cyryla Prosińskiego, prowincjała. W 1851 wraz z całym studium został przeniesiony na studia teologii do Warszawy. Święcenia mniejsze przyjął 6 III 1852 z rąk bpa A. Fijałkowskiego w kościele św. Krzyża, subdiakonatu 25 III 1852. r., diakonatu 5 VI 1852. r. W 1852 ukończył studia teologiczne i został mianowany wykładowcą retoryki w Warszawie. W studium brali udział klerycy. Abel, Feliks Sadowski, Filemon Dąbrowski, Krescenty Haszyc. Świętosław Gwizdalewicz i Teobald Zadziorski. Święcenia kapłańskie przyjął 27 XII 1852 z rąk bpa A. Fiałkowskiego w kościele św. Krzyża. W 1853-1855 wykładał teologię w Warszawie. W studium uczestniczyli: Innocenty Bieliński, Jan Duklan Majewski, Klemens Fux, Kolumban Kossakowski, Maurycy Lewiński i Sabinian Derecki. W 1855 przejął opiekę nad studium filozofii z Lublina, a po zakończeniu wykładów uczył teologii moralnej kleryków Abla, Feliksa Sadowskiego, Filemona Dąbrowskiego, Krescentego Haszyca, Świętosława Gwizdalewicza i Teobalda Zadziorskiego. Udzielał także lekcji religii w kilku pensjonatach żeńskich. Dał się poznać jako dobry kaznodzieja i światły kierownik sumienia. Pełnił obowiązki sekretarza prowincjalnego za rządów o. Beniamina Szymańskiego i o. Aniceta Sierakowskiego. W 1855 założył w Warszawie z Zofią Truszowską Zgromadzenie SS. Felicjanek, które miały poświęcić się akcji charytatywnej. Postarał się o aprobatę Stolicy Apostolskiej dla tego zgromadzenia i o agregację do zakonu OO. Kapucynów 6 XI 1905. Po-wołał do życia także Zgromadzenie SS. Serafitek w Warszawie, dla którego otrzymał aprobatę Stolicy Apostolskiej i agregację do zakonu OO.Kapucynów 5 III 1906. W 1. 1859-1862 na stanowisku gwardiana klasztoru warszawskiego zachował się z godnością i z poczuciem patriotycznym wobec władz.
Po kasacie klasztoru w Warszawie 1864 zamieszkał w Zakroczymiu, a w 1892-1916 w Nowym Mieście. W zaborze rosyjskim była zakazana działalność zgromadzeń zakonnych, dlatego założył w latach 1872-1898 około 17 zgromadzeń zakonnych skrytych, tak męskich jak i żeńskich. Struktura organizacyjna tych zgromadzeń została oparta na regule trzeciego zakonu św. Franciszka. A celem egzystencji zgromadzeń wytyczonym przez fundatora było uświęcenie osobiste oraz działalność charytatywna i akcja apostolska w rodzinach, fabrykach, szpitalach itd. Zgromadzenia te stały się wzorem dla dzisiejszych Instytutów Świeckich. Za pośrednictwem trzeciego zakonu, Żywego Różańca, jawnych i skrytych zgromadzeń zakonnych oraz kolportażu książek i czasopism religijnych o. H. K. rozwinął w całym Królestwie Polskim na wielką skalę akcję religijną i społeczno-charytatywną. Brał czynny udział w wielkich misjach, zorganizowanych przez bpa o. Beniamina Szymańskiego, na Podlasiu. Propagował częstą Komunię św., nabożeństwa maryjne i zainicjował pielgrzymki do sanktuariów maryjnych.
W 1895 po zgonie o. Prokopa Leszczyńskiego został mianowany komisarzem generalnym kapucynów w prowincji polskiej, który to obowiązek spełniał aż do śmierci. Ogłosił drukiem liczne prace z zakresu ascetyki, hagiografii i prawodawstwa zakonnego. Dysponował na śmierć Ludwika Jaroszyńskiego, zamachowca na życie wielkiego księcia Konstantego, O. Agrypina Kanarskiego i Józefa Toczyskiego (5 VIII 1864). Zm. 16 XII 1916 Nowe Miasto. W 1949 został otwarty diecezjalny proces dla beatyfikacji o. H. K., który bezsprzecznie uchodzi za jednego z największych reformatorów życia religijnego i społecznego w Polsce w II poł. XIX i w początkach XX w. Tablicę pamiątkową z białego marmuru ozdobioną medalionem umieszczono w kapucyńskim kościele w Zakroczymiu w 1974. 16 października 1988 roku - w 10 rocznice swojego pontyfikatu papież Jan Paweł II ogłosił o. Honorata błogosławionym.

o. Gabriel o Honoracie

2007-09-12T16:27:00.000+02:00

bł. Honorat Koźmiński(1829 - 1916)
Bł. Honorat Koźmiński urodził się w Białej Podlaskiej 16 X 1829 r. jako drugi syn Stefana i Aleksandry z Kahlów. Miał jeszcze dwie młodsze siostry. Wychowany w duchu religijnym, w okresie szkoły średniej w Płocku zachwiał się w wierze. W czasie studiów w Warszawie posądzony o udział w spisku w 1846 r. został aresztowany przez policję carską. W celi więziennej X pawilonu Cytadeli przebył ciężką chorobę tyfusu i głębokie doświadczenie wewnętrzne. Sam napisał o tym, że Jezus przyszedł do mnie do celi więziennej i łagodnie do wiary doprowadził.
W 1848 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Profesję zakonną złożył 21 XII 1849 r., a świecenia kapłańskie przyjął 27 XII 1852 r. Od pierwszych lat kapłaństwa przyświecała mu idea, aby można ludziom dać poznać miłość Bożą.
W latach 1853-1864 pracował w Warszawie jako spowiednik, kaznodzieja, misjonarz ludowy. Propagował koła Żywego Różańca i III Zakon Franciszkański. W 1855 r. z grupy gorliwych niewiast przy współudziale Czcigodnej Sługi Bożej A. Truszkowskiej uformował Zgromadzenie Sióstr Św. Feliksa, a nieco później Siostry Kapucynki klauzurowe.
W 1864 r., gdy władze carskie skasowały klasztory, O. Honorat razem ze swymi współbraćmi został wywieziony do klasztoru w Zakroczymiu i tam poddany rozmaitym represjom. W tej niezwykle trudnej sytuacji zaufał całkowicie Bożej Opatrzności mówiąc do współbraci, którym władze carskie proponowały emigracją: Tu nas Pan Bóg chce mieć, a więc tu pracować będziemy.
W odosobnieniu zajął się najpierw gruntownym pogłębieniem własnego życia wewnętrznego, co wyraził w postanowieniu: Chcę być świętym z jakąkolwiek ofiarą. W drugiej połowie XIX w. Kościół w Polsce bardzo był prześladowany przez rządy carskie. Biskupi i kapłani byli ograniczeni w swej działalności, a zakonnicy i zakonnice przez kasatę rozproszeni.
O. Honorat u Boga szukał sposobu podtrzymania Kościoła i pomocy swoim prześladowanym rodakom. Każdego dnia wiele godzin poświęcał na adorację Najśw. Sakramentu i rozważanie Ewangelii. Zrozumiał, że podobnie jak dotychczas winien poświęcać się pracy w konfesjonale, by formować ludzi duchowo. Przeżywszy tajemnicę Chrystusowego ukrycia w Nazarecie, swoich penitentów i penitentki pouczał, że życie zakonne jest z ustanowienia Boiego i ustać nie moie, bo bez niego nie byłaby wypełniona Ewangelia.
W ukrytym życiu Jezusa i Maryi w Nazarecie odnalazł wzór i pomysł dla nowej formy zakonnego życia ukrytego. Gorliwych penitentów i penitentki, objawiających powołanie zakonne i chętnych wyjechać za granicę gdyż nowicjaty w kraju były zamknięte, zachęcał do pozostania. Formował z nich wspólnoty oparte o poszczególne grupy stanowe czy zawodowe.
W ten sposób na ziemiach polskich O. Honorat zapoczątkował nową formę zakonnego życia ukrytego - bez habitu i bez odznak zewnętrznych. Z tej inicjatywy zrodzonej w konfesjonale rozwinęła się sieć placówek opiekuńczych, szkolnych, pielęgniarskich, ambulatoriów, domów schronienia, szwami i innych instytucji, która rychło objęła cały kraj. W latach 1855-1895 O. Honorat w Zakroczymiu, a od 1892 r. w Nowym Mieście nad Pilicą założył 26 wspólnot religijnych, z których uformowały się liczne zgromadzenia zakonne. Obecnie jest ich 17, w tym 3 habitowe, 14 bezhabitowych, a wśród nich 2 męskie i 12 żeńskich.
Dzięki pionierskiej pracy O. Honorata słusznie można nazwać prekursorem powoływanych dziś instytutów świeckich i propagatorem powszechnego powołania do świętości. Przez swoją działalność zakonotwórczą wydatnie przyczynił się do podtrzymania obecności Kościoła na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim. Pod koniec XIX w. honorackie zgromadzenia liczyły około 10 tyś. braci i sióstr, młodych ludzi, mężczyzn i kobiet żyjących ideałami ewangelicznymi w swoim środowisku.
Wiele czasu poświęcił też Bł. Honorat w klasztornym odosobnieniu pracy pisarskiej. Tworzył dzieła o charakterze ascetycznym, które dopomagały ludziom do pogłębiania życia religijnego i codziennej pobożności.
Zakon Kapucynów pod zaborem rosyjskim jemu zawdzięcza swe ocalenie. Chociaż z kwitnącej przed kasatą prowincji pozostawał tylko jeden klasztor. O.Honorat nie stracił nadziei i umacniał nią współbraci. Ufność go nie zawiodła, gdyż przed śmiercią doczekał się odrodzenia Zakonu. Bóg doświadczył swego sługę wielu cierpieniami. Dokuczały mu liczne choroby, ale mimo to aktywnie pracował do śmierci.
Pod koniec życia zniósł wiele cierpień moralnych. Między innymi, gdy w 1908 r. biskupi zreorganizowali jego nowoczesne jak na ówczesne czasy zgromadzenia, a ich postanowienie zatwierdziła Stolica Apostolska, zalecając mu powstrzymanie się od kierowania nimi. Decyzję te przyjął z najwyższą uległością, a w liście do zgromadzeń" napisał: Podziwiam przeto Opatrzność Bożą, która tak tą sprawą pokierowała, ta sam Zastępca Jezusa Chrystusa wolą Boską nam objawił i spełniam całym sercem to polecenie z najwyższą wiarą. /.../ Pamiętajcie czcigodni Bracia i Siostry, ze wam się. nastręcza sposobność okazania heroicznego posłuszeństwa woli świętego Kościoła.
Bezgraniczną miłością kochał Matkę Najświętszą we wszystkich tajemnicach i naśladował jej cnoty. Jako Jej niewolnik w Niej pokładał bezgraniczną ufność i stale powtarzał, że przez Jej pośrednictwo otrzymał wszystkie łaski.
Pozbawiony słuchu i cierpiący fizycznie resztę lat spędził na modlitwie i kontemplacji. Odszedł do Pana w powszechnej opinii świętości 16 XII 1916 r. w 87 roku życia. Jego pogrzeb, mimo trwającej pierwszej wojny światowej, był okazałą uroczystością, a wszyscy obecni byli przekonani, że odprowadzają na wieczny spoczynek kapłana i zakonnika świątobliwego. Naoczny świadek opowiadał o nim: Życie O. Honorata mogę określić jednym zdaniem: "Chodził zawsze z Bogiem".
O. Honorat pozostawił nam przykład świętości potwierdzony autorytetem Kościoła. Ubogacił Kościół licznymi zgromadzeniami zakonnymi, z których aktualnie istnieje 17 i kilka klasztorów klauzurowych. Zgromadzenia rozwijają swoją działalność apostolską na 4 kontynentach i w ponad 20 krajach.
o. Gabriel Bartoszewski

Niedługo wspomnienie bł. Honorata

2007-09-12T16:25:00.000+02:00

13 października
Błogosławiony Honorat Koźmiński, prezbiter

Wacław Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej, w rodzinie inteligenckiej. Miał brata i dwie młodsze siostry. Był bardzo zdolny, po ukończeniu gimnazjum w Płocku, studiował na wydziale budownictwa warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Będąc w gimnazjum zaniechał praktyk religijnych, a w czasie studiów zupełnie stracił wiarę.23 kwietnia 1846 r. został aresztowany pod zarzutem udziału w spisku i osadzony w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Wówczas ciężko zachorował; powracając do zdrowia, przemyślał dokładnie swoje życie i nawrócił się. Uwolniony z więzienia po blisko roku, podjął dalsze studia, a jednocześnie prowadził bardzo surowy tryb życia.Po ukończeniu studiów, 8 grudnia 1848 r. wstąpił do klasztoru kapucynów. Już 21 grudnia przyjął habit zakonny i otrzymał imię Honorat. Pierwszą profesję złożył dokładnie rok później. Chociaż pragnął być bratem zakonnym, przełożeni polecili mu, aby przygotowywał się do kapłaństwa. Po ukończeniu studiów teologicznych przyjął święcenia kapłańskie 27 listopada 1852 r. Wkrótce został mianowany profesorem retoryki oraz sekretarzem prowincjała, lektorem teologii, nadzwyczajnym rekolekcjonistą i spowiednikiem nawracających się. Zasłynął w Warszawie jako znakomity rekolekcjonistą i misjonarz ludowy. Pracując w III Zakonie św. Franciszka, gorliwie działał w kościołach Warszawy. Swoją głęboką religijnością i troską o człowieka zjednywał wielu ludzi dla Chrystusa.W 1861 roku, po kasacie zakonów przez władze carskie, o. Honorat został przewieziony do Zakroczymia pod Warszawą. Pomimo trudnych warunków tworzył tam dalej grupy tercjarek. Około 1889 r. zwrócił się do Stolicy Świętej o zatwierdzenie zgromadzeń bezhabitowych. W tym samym roku uzyskał aprobatę. Dzięki temu powstało 26 stowarzyszeń tercjarskich, z których na przestrzeni lat uformowało się 16 zgromadzeń zakonnych. Ojciec Honorat stał się odnowicielem życia zakonnego i twórcą jego nowej formy zbliżonej do dzisiejszych instytutów świeckich. Poprzez swoje duchowe córki i synów starał się docierać do wszystkich środowisk i odrodzić w społeczeństwie ducha gorliwości pierwszych chrześcijan. Kierował tymi wspólnotami przez konfesjonał i korespondencję, ponieważ rząd carski nie pozwoliłby na formowanie się nowych zakonów, zaś w roku 1864 skasował zakon kapucynów, pozostawiając tylko klasztor w Nowym Mieście nad Pilicą. Do dziś istnieją trzy zgromadzenia habitowe: felicjanki - powołane we współpracy z bł. Marią Angelą Zofią Truszkowską (wspominaną 10 października), serafitki, kapucynki, i czternaście bezhabitowych, tzn. utajonych przed carskim zaborcą.Zgromadzenia o. Honorata podejmowały prace charytatywne i apostolskie m. in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych. Powstały w 1893 r. na terenie Królestwa ruch mariawitów zaszkodził opinii o. Honorata. Gdy w 1908 r. biskupi zreorganizowali jego zgromadzenia, a ich postanowienie zatwierdził Watykan, zalecając o. Honoratowi powstrzymanie się od dalszego kierowania nimi, przyjął to z pokorą i posłuszeństwem. Ostatecznie osiadł w Nowym Mieście nad Pilicą. W 1895 r. został komisarzem generalnym polskiej prowincji kapucynów i przyczynił się do znacznego rozwoju zakonu. Jednocześnie prowadził intensywną pracę pisarską, zabierał głos w aktualnych sprawach, zajmował się zagadnieniami społecznymi. Był człowiekiem wielkiej gorliwości, jeśli chodzi o zbawienie dusz. Wiele godzin spędzał w konfesjonale. Praktykował surowe umartwienia, sporo czasu spędzał na modlitwie.Pozbawiony słuchu i cierpiący fizycznie resztę lat spędził na modlitwie i kontemplacji. Wyczerpany pracą apostolską, zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 r. 16 października 1988 r., w 10. rocznicę swego pontyfikatu, beatyfikował go Jan Paweł II. Bł. Honorat jest głównym patronem diecezji łowickiej.

Opoka o Honoracie

2007-09-12T16:23:00.000+02:00

Honorat Koźmiński - kierownik dusz
"Życie zakonne jest instytucją Boską i ustać nie może, bo bez niego nie mogłaby być wypełniona Ewangelia święta, dlatego Duch Święty nie przestaje pobudzać powołań do tego życia nawet w czasie prześladowania; gdy więc dusze tak powołane nie mogą mieć sposobności poświęcania się jawnie Bogu, dla braku klasztorów, muszą obmyślać sposoby służenia Bogu skrycie".
Te słowa, uzasadniające tworzenie zakonów bezhabitowych, napisał błogosławiony Honorat Koźmiński. Urodził się on 16 października 1829 roku w Białej Podlaskiej. Studiował architekturę. Gdy miał dziewiętnaście lat, wstąpił w Warszawie do zakonu kapucynów. Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1852. Był cenionym kaznodzieją, bardzo poszukiwanym spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Zajmował się też pisaniem dzieł o treściach religijnych. Mimo trudnych czasów, w jakich przyszło mu żyć, gdy Polska znajdowała się pod zaborami, przyczynił się w wielkim stopniu do rozwoju życia zakonnego. Założył 26 zgromadzeń zakonnych, większość z nich to zgromadzenia bezhabitowe. Siedemnaście istnieje do dzisiaj. Przez całe życie starał się, by ludzie poznali miłość, jaką obdarza ich Bóg. Zmarł w Nowym Mieście nad Pilicą 16 grudnia 1916 roku. 16 października 1988 roku Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych. Istotę tworzonych przez siebie zgromadzeń bł. Honorat tłumaczył następująco: "Ukrycie przed światem to życie ciche, pracowite, to bohaterskie nieraz poświęcenie się dla Boga, nikomu nie znane, tylko Bogu, nie uczczone przez nikogo, owszem, zewsząd spotykające się ze śmiechem i wzgardą ludzi, jest największą ozdobą tych zgromadzeń, jest ich pięknością...".
ks. A. S.

Życie nieznane, a bogate i piękne

2007-09-12T13:20:00.000+02:00

Błogosławiony Honorat Koźmiński, właściwie Florentyn Wacław Jan Stefan Koźmiński (ur. 16 października 1829 w Białej Podlaskiej, zm. 16 grudnia 1916 w Nowym Mieście nad Pilicą) – kapucyn, założyciel wielu zgromadzeń zakonnych.
Był drugim synem Stefana i Aleksandry z Kahlów. Do szkoły elementarnej uczęszczał w Białej Podlaskiej, a do gimnazjum w Płocku (dzisiejsze L.O. im. Marszałka Stanisława Małachowskiego). W czasie nauki przeżył kryzys religijny i stracił wiarę, którą cudownie odzyskał 15 sierpnia 1846. Ukończył gimnazjum w wieku niespełna 15 lat.
Przez cztery lata, za namową ojca, studiował na Wydziale Budownictwa w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Aresztowany został 23 kwietnia 1846 za udział w konspiracji antyrosyjskiej. Osadzony w X pawilonie Cytadeli warszawskiej zachorował na tyfus.
Został zwolniony 27 lutego 1847 ze względu na zły stan zdrowia. 21 grudnia 1848 wstąpił do zakonu kapucynów w Lubartowie.
Śluby proste złożył 21 grudnia 1849 i wyjechał do Lublina by studiować filozofię. 18 grudnia 1850 złożył śluby uroczyste. W 1851 został przeniesiony na studia teologii do Warszawy. W 1852 ukończył studia teologiczne i został wykładowcą retoryki w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 27 grudnia 1852 z rąk arcybiskupa warszawskiego Antoniego Fijałkowskiego. W latach 1853-1855 wykładał teologię w Warszawie. W 1855 założył w Warszawie z Zofią Truszkowską Zgromadzenie Sióstr Felicjanek, którego zadaniem była działalność charytatywna. Po upadku powstania styczniowego rząd rosyjski skasował wszystkie klasztory katolickie. Po kasacie klasztoru kapucynów w Warszawie 1864 zamieszkał w Zakroczymiu, a w 1892-1916 w Nowym Mieście. W celu ominięcia zakazu rosyjskiego Koźmiński zaczął zakładać w Kongresówce skryte zgromadzenia zakonne, oparte na regule trzeciego zakonu św. Franciszka (tzw. "skrytki"). W latach 1872-1898 założył 14 żeńskich zgromadzeń zakonnych skrytych. Ich zadaniem miało być uświęcenie osobiste, działalność charytatywna i akcja apostolska w rodzinach, fabrykach, szpitalach itd. Z jednego z takich zgromadzeń (Zgromadzenie Sióstr Ubogich św. Matki Klary), rozwinął się mariawityzm założony przez zakonnicę, Marię Franciszkę Kozłowską, której o. Honorat był spowiednikiem.
Postarał się o aprobatę Stolicy Apostolskiej dla tych zgromadzeń uzyskując od Stolicy Apostolskiej zgodę na ich afiliację do zakonu kapucynów. Powołał wówczas do życia m. in. Zgromadzenie Sióstr Serafitek w Warszawie. W latach 1859-1862 był gwardianem klasztoru warszawskiego.
W 1895 został komisarzem generalnym kapucynów w prowincji polskiej.
16 października 1988 roku - w 10 rocznicę swojego pontyfikatu papież Jan Paweł II ogłosił ojca Honorata błogosławionym Kościoła katolickiego.
Źródło: "http://pl.wikipedia.org/wiki/Honorat_KoÅºmiÅski"

Co my wiemy o sobie?

2007-09-12T13:09:00.000+02:00

Niewiele, ale obserwując innych możemu siebie poznać. Co więcej, obserwacji zewnętrznej towarzyszy poznanie wewnętrzne, ale interpretacja zjawisk, odkrycie ich głębokiego sensu nie jest łatwe. Tym bardziej, że żyjemy w zamęcie kultur, pojęć i koncepcji na życie. Wśród takich potrzeb i problemów dobrze jest przyglądać się postaciom wielkich ludzi. Wejść im na plecy i z wielkości ich świętego życia przyjrzeć się naszym małym problemikom. Uczyć się od wielkich mistrzów, to nasze zadanie. Mistrzowie, którzy mają za mistrza jednego Nauczyciela, mogą być znani, albo mniej znani, ale to nie świadczy o ich wielkości. Jednak odkrycie Mistrza, który jest mniej znany ma swoje małe korzyści przychodzące z anonimowością mistrza. Bł. Honorat Koźmiński, to taki mistrz mniej znany, a dobrze byłoby, aby jego szkoła życia przetrwała i rozwijała się tak, jak została w Bożym planie zbawienia zamyślana. Niech ten blog będzie spotkaniem dla wszystkich, którzy szukają mistrza w drodze do Mistrza.